கடவுளின் பிள்ளைகளாய்; கிறிஸ்துவின் உடன்பிறப்புக்களாய்

அக்டோபர் 13, 2018: கலா 3: 22-29; லூக் 11:27-28

நாங்கள் பரம்பரை கிறிஸ்தவர்கள், நான் இந்த சபையை சார்ந்தவன், நான் அந்த முழுக்கு பெற்றவன், நான் இரட்சிக்கப்பட்டவன், என்றெல்லாம் பிதற்றிக்கொள்வதில் இல்லை நாம் கடவுளுக்கு உரியவர்களா இல்லையா என்பது! ஏனெனில் யூதரென்றும் புறவினத்தாரென்றும், ஆணென்றும் பெண்ணென்றும், அடிமையென்றும் உரிமை குடிமக்களென்றும், எதுவும் இனி பொருள் தராது... பொருள் தரக்கூடியதெல்லாம் ஒன்றே: கிறிஸ்துவை நாம் அணிந்திருக்கிறோமோ, அவராகவே நாம் மாறியிருக்கிறோமா, அவரது உடன்பிறப்புக்களாய், கடவுளின் பிள்ளைகளாய் நாம் மாறி வாழுகின்றோமோ, வளருகின்றோமா என்பதே என்றும் பொருள் தரும் என்கிறார் பவுலடிகளார். 

கடவுளுக்குரியவர்களாய், கிறிஸ்துவுக்கு உரியவர்களாய் உணர்வது என்பது ஒரு ஆன்மிக அனுபவம், அது வெறும் பெயரளவில் நிகழ்வது அல்ல. நான் உங்களை பணியாளர்கள் என்று கருதவில்லை, என் நண்பர்களாய் உங்களை அனுப்புகிறேன் என்று கிறிஸ்து நம் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து கூறுகிறார். அவரது அன்பில் நிலைத்திருக்க நம்மை அழைக்கிறார். நான் உங்கள் கடவுளாய் இருப்பேன் நீங்கள் என் மக்களாய் இருப்பீர்கள் என்ற உடன்படிக்கையின் நிறைவல்லவா அவர்! ஆகவே, கடவுளுக்கு உரியவர்களாக இருப்பதும் கிறிஸ்துவுக்கு நெருக்கமானவர்களாக இருப்பதும் எனக்குள்ளாக இருக்க வேண்டிய ஒரு அவா, ஏக்கம், கனவு... அதை நோக்கி வளர்வது என் பொறுப்பு!

ஆம் இது தானாக வருவது கிடையாது, நானாக வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டியது! நான் திருமுழுக்கு பெற்றுவிட்டேன் என்பதனால் மட்டுமே நான் கடவுளின் பிள்ளையாகிவிட முடியாது, அந்த திருமுழுக்கின் அருளிலே நான் வளரும்போது தான் அந்த அடையாளத்தை நான் உறுதி செய்கிறேன். கிறிஸ்துவின் மனநிலையில் நான் வளரவேண்டும்...அவரது வார்த்தைகளை கேட்டு, அதை மனதில் நிறுத்தி, அதை நான் வாழ்வாகும் போது தான் உண்மையிலேயே நான் கிறிஸ்துவின் உடன்பிறப்பாகிறேன், அவரது உறவாக மாறுகிறேன். 

இதை தான் கிறிஸ்து இன்றைய நற்செய்தியில் விளக்குகிறார்... என்னை பெற்றெடுத்ததால் மட்டும் அவள் உயர்ந்துவிடவில்லை, ஆனால் இறைவார்த்தையை கேட்டதால், அதை மனதில் நிறுத்தியதால், அதன் படி வாழ முன்வந்தால், முற்றிலும் அந்த வார்த்தைக்காகவே தன்னையே அர்பணித்ததால் மரியாள் கடவுளுக்குரியவளாகிறாள், கிறிஸ்துவின் உறவாகிறாள்! 

வார்த்தைக்கு செவிமடுப்போம், வார்த்தையை வாழ்வாக்குவோம்,  கடவுளின் பிள்ளைகளாவோம், கிறிஸ்துவின் உறவினர்களாவோம், அவரது உடன்பிறப்புக்களாவோம். 

Belonging to God; Related to Christ

Saturday,  27th week in ordinary time

October 13, 2018: Gal 3: 22-29; Lk 11: 27-28

'We are Christians for the past four generations'; 'I belong to such and such a  Church or denomination'; 'oh! I am born again' or I am born thrice!!!... nothing of this will make us acceptable or blessed in the eyes of God. Whether Jew or Gentile, male or female, slave or free...it does not matter, says St. Paul in the first reading today. What matters is, that we clothe ourselves in Christ, that we become one in Christ, that WE BELONG TO CHRIST (cf. Gal 3:29).

Belonging to God or being related to God is a faith experience.  I do not call you servants but friends,  declared Jesus.  Remain in my love,  he said. I shall be your God and you shall be my people,  was the mind of God when God made the covenant with people.  Being related to God is a need, a longing,  and a recognition that gives me my identity.

But this does not come by default.  Merely because I am baptised I don't belong to Christ or I don't become a child of God.  Paul says, I need to clothe myself with Christ.  My mentality has  to change and be transformed.  That is what Jesus means when he says it is more important to hear the words of the Lord and put them to practice than to go around saying I am a Christian.

Belonging to Christ would mean three things according to the readings today: having faith in God (inspite of anything that happens or does not happen, like Abraham); hearing the Word attentively (like St. Paul); and observing the directions given by the Lord (like our blessed mother).

Belonging to God is being related to Christ and being related to Christ is becoming like him! 

அன்றாட வாழ்வே அளவுகோல்

அக்டோபர் 12, 2018: கலா 3:7-14; லூக் 11: 15-26 

நம்பிக்கையினால் நேர்மையாளர் வாழ்வார் (அபாகுக்கு 2:4) என்பது காலம் காலமாய் வாழ்ந்துவரும் உண்மை, அதையே பவுலடிகளாரும் இன்று முதல் வாசகத்தில் உரக்க கூறுகிறார். கடவுளுக்கு உரியவர்களாக வாழ்வது என்பது அன்றாட வாழ்வில் பற்பல முடிவுகளை உள்ளடக்கியது. ஏதோ ஒரு நாள் ஏற்பட்டு வாழ்நாள் முழுதும் நிலைக்கும் மாற்றமல்ல நம்பிக்கை. ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு பொழுதும் கடவுளோடு நமக்கிருக்கின்ற உறவில் நிலைக்கும் நம்பகத்தனமே நம்பிக்கையாகும், இந்த உறவில் நாம் எந்த அளவுக்கு நிலையாய் இருக்கிறோம் என்பதே இதில் மையக்கூறாகும். ஆகவே நம்பிக்கை என்பது நாம் மனதில் நிறுத்தக்கூடிய, இறுத்த வேண்டிய சில உண்மைகளை புரிந்துகொள்வதோ நினைவில் வைப்பதோ அல்ல. கடவுளோடு தனிப்பட்ட விதத்திலே வாழப்பட வேண்டிய ஒன்று, அவரோடு வளர்க்கப்பட வேண்டிய  உறவு, அன்றாடம் அவருக்கும் எனக்கும் நடுவே இருக்கும் ஒரு பரிமாற்றம்!

என் மீது அளவுகடந்த அன்பு வைத்திருப்பதால், அவருக்கும் எனக்கும் நடுவே இந்த உறவை உருவாக்க கிறிஸ்துவே தன்னிலை துறந்து இறங்கி வந்து என்னோடு உறவு கொண்டு நம்பிக்கை என்னும் வாழ்வு முழுதும் தொடர்ந்து வரும் உறவை ஏற்படுத்துகின்றார்... நாம் மீட்பு பெறவேண்டுமென்று கிறிஸ்துவே சாபத்துக்குள்ளானவர் ஆனார் என்று நமக்கு நினைவூட்டுகிறார் பவுலடிகளார். என் தகுதிக்கு  முற்றிலுமாய் அப்பாற்பட்ட மாபெரும் கொடையான இந்த உறவை நான் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும், அதில் வளரவேண்டும். நான் கேட்காமலேயே எனக்கு தரப்பட்ட இந்த கொடையை, எனது பொறுப்பு இன்றி என்னால் தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியாது. இதை நான் தக்கவைத்துக்கொள்ளாத போது தீயோன் என்னையும், என் மனதையும், என் ஆன்மாவையும், வாழ்வு முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக்கொள்ள காத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை நான் உணர வேண்டும்... ஏனெனில் 'உங்கள் எதிரியாகிய அலகை யாரை விழுங்கலாமென கர்ச்சிக்கும் சிங்கம்போலத் தேடித் திரிகிறது' (1 பேதுரு 5:8). இதை எதிர்த்து நாம் செய்யக்கூடியது ஒன்று மட்டுமே: அன்றாட வாழ்வையே நம்பிக்கையின் அளவுகோலாக கொள்வோம், இறைவனோடுள்ள உறவில் நாள்தோறும்  வளர்வோம்!

Daily Faithfulness and Constant Commitment

Friday, 27th week in Ordinary time 

October 12, 2018: Gal 3:7-14; Lk 11:15-26

One who is righteous, by faith shall he or she live, says the first reading! Being God's or belonging to God means a life full of daily choices. It is not a change that happens once and remains for ever, but it is a daily faithfulness on our part to remain in the same state of grace. Faith, therefore, is not a set of truths that are proposed or discussed; but it is a personal commitment lived, a relationship that is established, a rapport that is built between me and my God!

Because God loved me so much, Christ stoops down to such an extent to initiate that relationship between God and me... Christ became a curse for my sake, reminds St.Paul. It is not enough that such a relationship is initiated by God, a gratuitous gift given to me. It is essential that I keep that relationship going, on a daily basis, filling my life with God and all that pertains to God. If not, there are myriads of other things that are waiting to take possession of my heart. If I am not careful or conscious, they will crowd my heart, drown it in things that truly do not matter at all to my eternal salvation.

As St. Peter warns, 'your enemy the devil, is prowling round like a roaring lion, looking for someone to devour' (cf. 1 Pet 5:8). Let that someone not be you or me! The key is: daily faithfulness and constant commitment.

The pity of forgetfulness

Thursday,  27th week in ordinary time

October 11, 2018: Gal 3: 1-5; Lk 11: 5-13

Do you remember this character, Dory from the famous movie 'Finding Nemo' and 'Finding Dory'? She is known for her forgetfulness...she ends up asking every moment to those with her, 'who are you'? At times she even forgets who she is. 

Forgetfulness can lead to embarrassing situations, sometimes to unfortunate predicaments too. No, we are not talking about the Gospel where the man in question forgets that his friend is going to visit him or the friend who forgets to inform him about his visit,  maybe. We are talking about the Galatians who forgot so prematurely their true identity and Paul gets so angry with them.

At times when we forget our true identity,  the identity that we inherit in the Lord,  we end up so foolish, lost in our egoism, legalism and materialism. All these three will disorient us from who we really are and make us unable to approach the Lord with a childlike trust to ask,  seek and to knock.

Asking, knocking, seeking are acts of faith, they are not acts of some desperate effort to get something by all means. They are acts of faith by which we live our convictions that, even before asking the Lord knows my needs; to knock is to surrender oneself totally, come what may; and to seek is not a call to seek in vain or in all-emptiness but to seek the person who lives within us, who dwell within us, who makes us the dwelling places of God (cf 1 Cor 3:16; 6:19).Once we possess the Spirit, we would need nothing: Seek ye first the Reign of God, and everything will be given unto you. Once we forget this identity that we possess, then we have nothing to hold on to, like persons in amnesia - inspite of having everything and everyone around, they would not realise it all - that is the pity of forgetfulness! 

மறதி என்னும் கொடுமை!

அக்டோபர் 11, 2018: கலா 3:1-5; லூக் 11: 5-13

மறதி என்பது ஒரு கொடுமையான நிலை... பைண்டிங் நீமோ மற்றும் பைண்டிங் டோரி என்ற அசைவூட்டு திரைப்படங்களை (அனிமேஷன் திரைப்படங்கள்) பார்த்தவர்களுக்கு அதில் வரும் டோரி என்னும் ஒரு பாத்திரம் நினைவிருக்கும். அது மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதால், அவ்வப்போது தன்னோடு இருப்பவர்களை பார்த்தே, நீ யார் என்று கேட்கும் வேடிக்கை தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கும். வேடிக்கையாக இருந்தாலும் ஒரு கட்டத்திலே தானே யாரென்று தெரியாமல் தத்தளிக்கும் போது மறதியின் கொடுமை மிக தெளிவாக விளங்கும். 

மறதி என்பது மிக கொடுமையான, வருத்தத்திற்குரிய நிலைக்கு ஒருவரை அழைத்து செல்ல கூடியதாகும். இதை நான் கூறும் போதே, இன்று நற்செய்தியில் வரும் கதையில் அந்த நபர் தான் வருவதாக தன்  நண்பரிடம் கூற மறந்ததை குறித்தோ, தன் நண்பர் வருவார் என்பதை மறந்த அந்த விட்டுத்தலைவனை குறித்தோ நான் பேசவிருக்கிறேன் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அது சரியல்ல. ஏனெனில், நாம் சிந்திக்கவேண்டியது, தங்கள் உண்மை அடையாளம் என்ன, தாங்கள் கேட்டு மனமாறிய நற்செய்தியென்ன என்பதை வெகு விரைவில் மறக்க நேர்ந்த கலாத்தியரை குறித்தே! இதனாலேயே அவர்களை கடுமையாய் சாடுகிறார் பவுலடிகளார். 

நாம் பல வேளைகளில் நமது உண்மை அடையாளத்தை வெகு எளிதில் மறந்து விடுகிறோம். உண்மையிலேயே நம்மை அழைத்த இறைவன், அவர் தந்த அழைப்பு, நாம் பெற்றுக்கொண்ட கொடைகள் இவற்றை எல்லாம் மறந்து, தான் என்ற அகந்தையிலும், சட்டம் சம்பிரதாயம் என்னும் போதையிலும், பெயர் புகழ் என்ற மடமையிலும் நம்மையே இழந்துவிடுகிறோம். இந்நிலையில், நமது உண்மை இலக்கு என்ன, நாம் சென்று சேர வேண்டிய இறைவன் எங்கே, நமக்கு தரப்பட்ட வாழ்முறை என்ன என்பதையெல்லாம் மறந்து நிற்கிறோம். இறைவனை கேட்கவோ, அவர் கதவை தட்டவோ, அவரது சித்தத்தை தேடவோ நமக்கு நினைவே வருவதில்லை.

ஆம், அகந்தை, தன்னலம், ஆன்மீகமற்ற நிலை இவற்றினால் நாம் இறைவனின் பிள்ளைகள், அவரது அன்பிலே வளர்ந்தவர்கள், அந்த அன்பை இவ்வுலகிற்கு அளிக்க அனுப்பப்பட்டவர்கள் என்பதே நமக்கு மறந்துவிடுகிறது... இது கொடுமையல்லவா!

இறையாட்சிக்கான இதயம்

அக்டோபர் 10, 2018: கலா 2:1-2, 7-14; லூக் 11:1-4

இன்றும் தொடர்ந்து பவுலடிகளார் திருச்சபையின் அப்போஸ்தலராக உருவான தொடக்க நாள்களை குறித்து பேசுகிறார். இன்று அவர் கூறும் நிகழ்வும் நற்செய்தியில் கிறிஸ்து கற்று தரும் பாடமும் இணைந்து, இறையாட்சிக்குரிய மனநிலை எப்படிப்பட்டதாய் இருக்க வேண்டுமென நமக்கு விளக்குகின்றன. இவற்றில் மூன்று மனநிலைகளை மட்டும் அடிக்கோடிடுவோம். 

தனிப்பட்ட ஒருமைத்தன்மை அல்லது நாணயம் எனப்படும் குணமே பவுலடிகளாருக்கு பெரும் ஆற்றலை தந்தது. இன்று தனது திருமுகத்தில் எவ்வாறு பேதுருவையும் மற்ற திருத்தூதர்களையும் இந்த ஒருமைத்தன்மை இல்லாமைக்கு கடிந்துகொள்ள நேர்ந்தது என்பதை நமக்கு விளக்குகிறார். தாங்கள் போதிப்பது ஒன்றாகவும் வாழ்வது வேறாகவும் இருந்ததை அவர்களை உணர வைக்கிறார் பவுலடிகளார். நான் பேசுவதும், நம்புவதும், வாழ்வதும் ஒருங்கமைந்த நிலையே ஒருமைத்தன்மையாகும்... இந்த தன்மை இல்லாமல் இறைவார்த்தையை வல்லமையோடு யாராலும் அறிவிக்கமுடியாது.

பயமரியாத்தன்மை என்பது அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையிலிருந்து பிறக்கின்றது. இறைவன் எனது தந்தை, தாய், என்னை அளவற்ற அன்போடு நேசிக்கிறவர் என்ற ஆழமான நம்பிக்கை என்னில் இருப்பின் இதைக்குறித்து பயமறியாது நிலை என்னில் பிறந்துவிடும். இறையாட்சியை காட்டிலும் முக்கியமானது ஏதும் இல்லை என்ற எண்ணம் என்னிலே வந்துவிட்டால் அதற்காக நான் உழைப்பதை எதுவும் தடுக்க முடியாது என்பதே உண்மை. 

மன்னிப்போடு கூடிய திருத்தங்கள் நல்ல உறவுக்கான அடையாளங்களாகும். உறவை பாதுகாத்துக்கொள்ள ஒருவர் செய்யும் தவறுகளையெல்லாம் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது சரியல்ல. அதே சமயம் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டுகிறேன் என்ற பெயரில் அடுத்தவரை மதிக்காது, அவரை தீர்ப்பிட்டு, அவர் பெயரை களங்கப்படுத்தி, அவர் மனதை ஆழமாய் காயப்படுத்துவதும் இறையாட்சிக்குரிய மனநிலை அல்ல. திருத்தினாலும் தீர்ப்பிடாது, தவறுகளை சுட்டிக்காட்டினாலும் மன்னிக்க தயாராய் இருக்கும் மனநிலையே இறையாட்சிக்கு உரியது! 

இந்த குணங்கள் நிறைந்தவர்களே இறையாட்சிக்குரிய இதயங்கள் என்று இன்றைய இறைவார்த்தை நமக்கு எடுத்துரைக்கிறது... நாம் இந்த வரையறைக்குள் இடம் பெருமவோமா?

The Reign Mentality

Wednesday, 27th week in Ordinary Time

October 10, 2018: Gal 2: 1-2, 7-14; Lk 11:1-4

We continue to hear from Paul the beginnings of  his ministry in the Church.  Both his account and Jesus' teaching in the Gospel speak to us of a set of qualities that can be called a Reign mentality. Let's highlight just three of them:

Personal integrity that gives Paul an extraordinary power when he presents his case to the people or to the apostles.  In the letter to the Galatians today, St. Paul narrates that incident when he had to challenge Peter on his integrity: "If you, though a Jew, are living like a gentile and not like a Jew, how can you compel the gentiles to live like Jews?" Unless I am an integral person,  I cannot speak of the Reign with authority.

Fearlessness that comes from the absolute dedication that a person has.  When I have accepted God as my Father and Mother, nothing do I need to fear - nothing, neither hunger nor thirst, nor suffering or persecution, nor threat or even death can frighten me! Because, nothing matters more than the Reign and hence there is nothing that can stop me from holding on to it,  not even a threat to my life.

Forgiving Confrontations which help one to avoid self righteousness and compromise at the same time.  At times our very idea of standing for truth and siding with the right,  though an absolute reign-requirement,  can drive people far from us. I need mercy not sacrifice,  says the Lord. Confrontations are important but with that love that underlies, not with judgments that puts others down and unconsciously leads me to self righteousness.

Lord, may your Reign come!

செவி கொடு... உணர்ந்திடு... புகழ்ந்திடு

அக்டோபர் 9, 2018: கலா 1:13-24; லூக் 10:38-42

இன்றைய இறைவார்த்தை இறைவனுக்கு செவிமடுக்கும் திறனை முன்னிறுத்துகிறது. சவுல் பவுலான கதை நமக்கு தெறியும், அதில் வெளிப்படும் பவுலடிகளாரின் முதன்மையான திறன், அவர் கடவுளின் குரலுக்கு செவிசாய்த்ததே ஆகும். அவருக்கே உரிய தற்புகழ்ச்சியோடும், இறுக்கமான சிந்தனைகளோடும் இருந்திருந்தால் அவர் இறைவனின் மாபெரும் அப்போஸ்தலராய் உருவாகியே இருக்கமுடியாது என்பது தான் எதார்த்தம். தான் அப்போஸ்தலனாய் உருவானதன் வரலாற்றை கூறும் அவரே அதில் பெரும் பங்கை தான் இறைவனுக்கு செவிகொடுக்க முன்வந்ததற்கே அளிப்பது இந்த ஆழமான உண்மையை நாம் உணர செய்கிறது. 

பெத்தானியாவை சார்ந்த மரியாவும் செவிகொடுப்பதில் நமக்கு மேலுமொரு முன்னோடியாய் தரப்படுகிறார். வாழ்வு தரும் வார்த்தைகள் உம்மிடமன்றோ உள்ளன என்று பேதுரு கூறியது போல, அந்த வாழ்வு தரும் வார்த்தைகளுக்கே முதல் இடம் கொடுத்து அனைத்தையும் விட்டுவிட தயாராய் இருக்கும் மரியா நாம் நமது உள்ளத்தில் முன்னெடுக்க வேண்டிய மாற்றத்தை நமக்கு குறித்து காட்டுகிறார். 

இவர்கள் அனைவருக்கும், உள்ள முன்னோடிகள் அனைவருக்கும் முத்தாய்ப்பாய் விளங்குபவர் அன்னை மரியாள். இவரை விட இறைவார்த்தைக்கு செவிமடுத்து அதன்படி வாழ முன்வந்தவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. நிகழ்ந்தவை அனைத்தையும் தன் மனதில் நிறுத்தி தியானித்து வந்தாள், என்று நற்செய்தி நமக்கு குறித்துக்காட்டுகிறது. கடந்த ஞாயிறன்று இவ்வன்னையை செபமாலையின் அன்னை என நாம் நினைவு கூர்ந்தோம். செபமாலை என்பது இறைவனுக்கு செவிகொடுக்க மாபெரும் துணையாகும். கபிரியேல் தூதர் மரியன்னைக்கு இறைவார்த்தையை அறிவித்தது முதல் மரியன்னை விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் அரசியாய் முடிசூட்டப்பட்டது வரை நாம் செபமாலையில் தியானிக்கும் நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றும் இறைவனின் திட்டம் மனித வரலாற்றில் எவ்வாறு படிப்படியாய் வெளிப்பட்டது என்பதை நமக்கு எடுத்துக்கூறுகிறது. இந்நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் விவிலியத்தில் சான்று தேட முடியாது எனினும், உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இவற்றை தியானிக்கும் போது இறைவனின் மீட்பு திட்டம் தொடர்ந்து வெளிப்படுவதை நம்மால் உணரமுடிகிறது. 

நம் வாழ்வில் இன்றும் இறைவனின் திட்டம் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. கிடைக்கும் வாய்ப்புக்களை எல்லாம் பயன்படுத்தி அமைதியில், உள்ளத்தின் ஆழத்தில், இறைவனுக்கு செவிகொடுக்க நாம் முன் வந்தால், இதை உணரமுடியும், இறைவனை புகழ தூண்டும். 

Listen and Give Glory!

Tuesday, 27th week in Ordinary time

October 9, 2018: Gal 1: 13-24; Lk 10: 38-42

The Readings today insist on our need to listen to God. The credit that has to be given to Saul, in his turning into Paul is fundamentally his readiness to listen to God. If he were as stubborn as he always were, he would not have heard the Lord's voice from his horse! He himself reiterates his capacity to listen to God, by narrating his initial journey in the Lord, preparing himself to be an apostle: that was to the major part, an attentive listening to the Lord and to all that the Lord wanted to reveal.  

Mary at Bethany, is yet another icon of listening to God. She knew where the life giving source was: "to whom shall we go Lord, while you have the words of eternal life" were the words of Peter to the Word made flesh. Today we are called to discover the life giving Spirit in the Word that comes across to us on a daily basis. 

Our Blessed mother is the epitome of silent listening, for she kept everything in her heart and pondered, says the Gospel. We are in the month of the holy rosary and we missed celebrating our Our Lady of Rosary, the Sunday that passed! The practice of the Holy Rosary, is a wonderful lesson that Mary teaches us, to listen to God. Yes in praying the rosary, we listen to God speaking, God speaking in and through the sacred mysteries that are contemplated. From annunciation to coronation, true that we cannot find proofs from the Bible for every one of them, but in silent contemplation, we will come to realise the Divine Plan of salvation unfolding slowly but steadily.

Even in our lives, there is this profound plan of God that is gradually unfolding... If only we listen we shall become aware of it, and give glory to God for it!