Goodness: God's natural choice!

Friday, 19th week in Ordinary Time

Ezek 16: 1-15, 60, 63; Mt 19: 3-12

The Word today brings out the Merciful face of God at its best. The Lord is upset that the people of Israel have abandoned the covenant that they had entered into with the Lord. When the Lord contemplates even a penalty, he contemplates it in terms of goodness! 

Being good to them and being good to all those who will respect the commandment, this is what the Lord contemplates. The people of Israel lose their privilege as  'chosen race' but every race becomes special provided they had chosen the Lord. 

It is again back to that key element of any spiritual maturity: choice!  The Lord is always good...and we can taste that goodness if we choose to! We can become the chosen race, if we choose God to be our priority!

Our goodness has to be seen in our daily life, specially in our relationships. The mutual respect and the good of the other have to be the yardsticks that measure the extent to which we can be known as people of God. In short, we need to grow in our choice and goodness is the natural choice of God.

Time to pack your bags!

Thursday, 19th week in Ordinary time

Ezek 12:1-12; Mt 18:21 - 19:1

We have two interesting parables for our reflection today: the first one is an action parable  by Ezekiel, however the director of the act is God; the second one is a parable by Jesus hitting the nail on its head! Though there is nothing common to these two parables per se, if we pay attention to the underlying message they are connected to each other. 

What Jesus wants to establish through the parable he narrates is basically the Golden Rule: you wish you would be forgiven every time you make a mistake and if so, what stops you from forgiving the other every time the other makes a mistake! Look at and become aware of the numerous times that you have been forgiven by God - and if you are truly cognizant of this fact in all its dimensions, you would never ever regret to forgive your brother or your sister.

The very fact that you resist forgiving the other is an indication of your haughtiness, your self righteousness and your rebelliousness against the goodness of God that is demanded from you. If your give into this, Ezekiel warns, it would soon be time to pack your bags - time to lose all the goodness that you have received from the Lord, time to fall out of grace, out of an authentic relationship with God.

Become aware of the amount of gratuitous benefits that you have received from the Lord, that actually forms your baggage! If you fail to realise its immensity and the responsibility it places on you, you would soon be required to pack your bags and leave the grace that your are enjoying - BEWARE!

மரியாளின் விண்ணேற்பு: எதிர்நோக்கின் சின்னம்

ஆகஸ்ட் 15, 2018: மரியன்னையின்  விண்ணேற்பு பெருவிழா 

தி.ப 11:19, 12:16-20; 1 கொரி 15: 20-26; லூக் 1: 39-56 

என்னில் நம்பிக்கை கொள்வோர் இறப்பினும் வாழ்வர், என்று கூறிய கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பின் மகிமை நம் அனைவருக்குமே எதிர்நோக்காய் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவரது இறப்பிலும் உயிர்ப்பிலும் நமது வாழ்வு நிலைவாழ்வாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. அந்த நிலைவாழ்வு, அந்த எதிர்நோக்கின் இலக்கு, எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்பதை நமக்கு புரிய வைக்க இறைவனால் நிகழ்த்தப்பட்ட மற்றொரு மறைபொருளே மரியன்னையின் விண்ணேற்பாகும்! 

சில கத்தோலிக்கரல்லாத சகோதர சகோதரிகள், இது தவறானது, கிறிஸ்துவுக்கு இணையாக மரியாளை உயர்த்தும் செயலிது என்றெல்லாம் உளறிக்கொட்டும் போது கத்தோலிக்கர்களாகிய நாம் இதை தெளிவாய் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. மரியன்னை இறந்தார் ஆனால் அவரது கல்லறை எங்கும் இல்லை என்று தொடக்க கால திருச்சபை முதலே தெளிவாய் உணர்ந்துவந்தனர் கிறிஸ்தவர்கள்! ஏன் அவரது கல்லறை இல்லை என்று கேட்டபோது தான் அவர்களது நம்பிக்கையின் அனுபவம் பகிரப்பட்டது!

கிறிஸ்துவால் மீட்கப்படுவோர் நிலைவாழ்வு பெறுகிறார்கள் என்பதை தான் நமது எதிர்நோக்கு என்று நாம் முழுமையாய் நம்புகிறோம்... இந்த எதிர்நோக்கின் அடையாளமாய், மனிதர்களிடையே தனிப்பேறு பெற்றவளாய், இறைமகனை உலகிற்கு தந்தவளாய் இருக்கும் மரியன்னை இறைவனால் உடலோடும் ஆன்மாவோடும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்பதே அந்த நம்பிக்கையின் அனுபவம்! இங்கு விண்ணேற்புக்கும், விண்ணேற்றத்திற்கும் நடுவே உள்ள வேறுபாட்டை நாம் உணரவேண்டும், புரிந்துகொள்ளவேண்டும். 

இறைமகன் கிறிஸ்து இறந்து உயிர்த்து விண்ணேறி தன் தந்தையின் வலப்பக்கம் வீற்றிருக்கிறார் என்று நாம் நம்புகிறோம். மரியன்னையோ இறைத்தந்தையின் பேரன்பிற்குரிய மகளாக, தூய ஆவியின் இணையற்ற கருவியாக, இறைமகனின் அன்னையும் முதல் சீடத்தியுமாக விண்ணேற்கப்பட்டார், எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார், கொண்டுசெல்லப்பட்டார். இது இறைவனால் அவருக்கு தரப்பட்ட தனிப்பட்டதொரு கொடையாகும்... இதனாலேயே  இன்றைய நற்செய்தி இறைபுகழுரைக்கும் நற்செய்தியாக, அன்னைக்கு இறைவன் செய்த பெரும்காரியங்களை நினைவுகூரும் நற்செய்தியாக தேர்ந்தளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

நாமும் அன்னையின் கீழ்படிதலையும், இறைசித்ததை மட்டும் செய்யும் புனிதமான வாழ்வையும் கொண்டிருந்தோமெனில், நமக்கும் இதே கொடை எதிர்நோக்காய் காத்திருக்கிறது என்பதை நமக்கு விளக்கும்  திருவிழா இது. அன்னையின் பிள்ளைகளாய் மகிழ்வோம், அவள் வாழ்விலிருந்து பாடங்கற்போம், இறைவனின் மகிமையை முழுதாய் காண்போம்!

Assumed into heaven - a sign of Hope

Solemnity of the Assumption of our Blessed Mother

August 15, 2018: Ap 11:19, 12:16-10; 1 Cor 15: 20-26; Lk 1: 39-56

The crossing of the red sea and the Babylonian Exile are said to be the watershed for the God experience of the people of Israel. It was their walk from slavery to freedom that gave an identity to the people of the Old Testament. 

In the New Testament too it was a similar experience that proved to be the watershed... the passing from death to life; the event of life giving Hope! The hope that Jesus' resurrection brought to humankind reaches its fulfillment, when Mary shares the fruits of it as the first one to do so, in union with her Son and Lord Jesus Christ.

Mary was instrumental in bringing in the light of the world. She remained faithful to the One who had called her and thus wins favour in God's eyes. Hence it is that many a saint spoke of her as the lady of the Apocalypse, bringing forth the Son and fighting the dragon. She is given these honours due to the humility with which she went about doing the will of the One who had called her.

It was this humility and docility that made her so grateful and recognizant of God's mighty presence with her on a constant basis. This recognition makes her a strong person: so free and so responsible. When she sings that hymn of glory to the Lord it was not merely a wishful prayer but also an expression of commitment towards the Reign of God, the reign of equality and justice to all.

There is a difference between Ascension and Assumption: let us not be carried away by those who argue that it is unjust to raise Mary to this level and that it is almost like granting her a place equivalent to Jesus who ascended into heaven! The Church teaches that Christ, the Son of God after his resurrection ascended to the Father. The same Church teaches us in clear terms, "Mary was assumed" into heaven by the grace of God! This was a grace bestowed on Mary, not a feat achieved by Mary. Hence what we celebrate today is the goodness and generosity of God in granting God's beloved daughter and the Mother of the Son of God, a singular privilege which further manifests God's glory!

May the feast of Assumption bring us to a humble recognition of the ways in which God wants to use us here and now, that we too may one day experience the fulfilment of our Hope in the Lord.

தன்னலம் துறப்பதே கிறிஸ்தவ வாழ்வு!

ஆகஸ்ட் 14, 2018: புனித மேக்ஸ்மில்லியன் கோல்பே 

தன் தந்தையின் சித்தத்திற்காகவும், நமது மீட்பிற்காகவும் மட்டுமே தன் வாழ்வை துச்சமென மதித்து அதை இறைவனின் கையில் ஒப்படைக்க முன் வந்த கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் நாம் என்பதை நாம் எண்பிக்க வேண்டுமென்றால், நமது வாழ்வில் தன்னலம் என்ற பேச்சிற்கே இடம் இருக்க கூடாது என்று நமக்கு கற்பிக்கும் புனிதர் ஒருவரை நாம் இன்று கொண்டாடுகின்றோம். ஐந்து நாட்களுக்கு முன்னர் நாம் நினைவுகூர்ந்த மற்றொரு போலந்து நாட்டை சார்ந்த புனிதை எடித்து ஸ்டெய்ன் போன்று புனித மேக்சிமில்லியன் கோல்பேவும் 1941ம் ஆண்டு நாசிப்படைகளின் கைதியாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். 

அவுஸ்விச் என்ற இடத்தில இருந்த கான்செண்ட்ரேஷன் கேம்ப் எனப்படும் அந்த நாசி சிறையில் ஒரு விதிமுறை இருந்தது, யாரவது கைதி தப்பி ஓடினால், உள்ளிருக்கும் கைதிகளில் பத்து பேர் கொல்லப்படுவர் என்று. ஒருமுறை ஒரு கைதி தப்பித்து செல்ல, கொல்லப்படவேண்டிய பத்து பேர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். அதில் ஒருவர் தனது மனைவி குழந்தைகளை நினைத்து கதறி அழ ஆரம்பித்தார். வரிசையில் நின்று இதை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒருவர் முன் வந்து இவருக்கு பதிலாக நான் சாக தயார் என்று கூறினார். படைத்தலைவர் ஏளனமாய் அவரை பார்த்து யார் நீ என, அந்த மனிதர்: நான் ஒரு கத்தோலிக்க குருவானவர், என்று திடமாய் பதில் கூறினார். ஓ கத்தோலிக்க பன்றியா... நீ யாராக இருந்தால் எனக்கென்ன என்று கூறி, கதறிய அந்த மனிதருக்கு பதிலாக இந்த குருவானவரை கொல்லப்படுவதற்கு அனுப்பினார் அந்த படை தலைவர். 

யாரென்றே தெரியாத ஒருவருக்காக, எந்த விதமான எதிர்பார்ப்புமின்றி, தான் ஒரு கிறிஸ்தவன் என்பதனால் மட்டுமே, தான் ஒரு கத்தோலிக்க குருவானவர் என்பதனால் மட்டுமே அடுத்தவருக்காக இறக்க முன்வந்த இந்த புனிதர் இன்றைய தன்னலம் மிகுந்த சூழலில் நமக்கு ஒரு மாபெரும் எடுத்துக்காட்டே!

அடுத்தவருக்காக தன்  உயிரை தருவதை காட்டிலும் மேலானதொரு அன்பு வேறொன்றுமில்லை.

Obstinacy of Human Selfishness

August 14, 2018: Remembering St. Maxmilian Kolbe

Ezek 2:8 - 3:4; Mt 18: 1-5, 10, 12-14

The Rebellious people have eyes to see but do not see; they have ears to hear but do not hear. How good, loving, forgiving, merciful and bountiful God is to me - I am so aware of it right until the time that I myself have to be good, loving, forgiving and generous with those around me! I begin to count, calculate, justify, judge, grudge and grumble when I have to give or forgive or show mercy or be loving. 

I have the eyes to see God's goodness but I lack the vision to see that I need to be good too. I have the ears to hear the merciful whisperings of the Divine but I don't have the ears to hear the pleading for mercy in the eyes of my brother and sister! What is this but an awful obstinacy of human selfishness?

The Obstinacy of Human Selfishness does not allow me to share with the others whatever God has given me; it blocks even the natural consciousness and awareness of the extent to which I have received. In comparison to the amount of love that God has showered on us, where does the level of love that I show to others stand? In comparison to the sins and the wickedness that God has forgiven in me, where do the simple faults committed by my brother or my sister stand? 

Maxmilian Kolbe, stands tall in this regard as he offers to give of himself to a brother of his, whom he knew not, from whom he received not, for whom he did not make any calculations whatsoever - a simple but profound way of loving as God does. Even if not giving my life for the other, can I resolve today not to be insensitive, not to close my eyes at the struggles of the other, not to shut my ears from the cries of the helpless? Can I think beyond me, beyond the obstinacy of human selfishness?

Magnificence: the God-perspective of our lives!

Monday, 19th week in Ordinary time

August 13, 2018: Ezek 1:2-5,24-28; Mt 17: 22-27

We belong to a God who is mighty, grandiose and magnificent. And because we belong to this God we too are mighty and magnificent. And this magnificence loses its true colour if it is detached from its origin, that is God. It dissipates into arrogance or pride and degrades humanity. As long as it is strongly linked to the Lord, it is ready to put up with sacrifices, sufferings, unjust treatments, and so on. 

As St. Paul would put it, "the sufferings of this present time are not worth comparing with the glory about to be revealed to us" (Rom 8:18). We will learn this only when we begin to see everything from the perspective of God and that is what Jesus teaches us in the Gospel. 

Jesus shows us an example of looking at everything in life, absolutely everything in life, from the perspective of God. Even a question of paying taxes leads Jesus to reflect on the fact that we are sons and daughters of God, that we are free by virtue of our participation in the Divine Nature of God! 

The capacity of Jesus to move from the ordinary things of the daily life to a reflection on our relationship with God, is something amazing and something that we need to practice ourselves too. Let us at the end of this day, look back and see how many God-talks we were inspired to, all along this day. That would be possible only if we decided to live our life conscious of our magnificence, that is the God-perspective of our lives!

மனிதமும் மாட்சியும்

ஆகஸ்ட் 13, 2018: எசேக் 1:2-5,24-28; மத் 17:22-27

இறைவனின் மாட்சிமை நம் கண்கொண்டு காண இயலாதது என்பதை எசேக்கியேல் அழகாய் விளக்குகிறார். அந்த இறைவனின் உருவிலும் சாயலிலும் படைக்கப்பட்ட நாமும் அதே மாட்சியை தங்கியவர்கள் என்பதை நாம் ஏன்  அவ்வப்போது மறந்துவிடுகிறோம்? இறைவனில் இணைந்து இருக்கும் வரை நமது மாட்சியும், உலகம் வியக்க மின்னுகிறது. ஆனால் இறைவனை விட்டு விலகி சிந்தித்தால் அதே மாட்சி, கர்வமாய், தற்புகழ்ச்சியாய், திமிராய், அரக்கத்தனமாய் அழிவுக்கு வழிவகுக்கிறது. இறைவனோடு இணைந்து உள்ளவரை இந்த மாட்சியே நம் அன்றாட வாழ்வின் துன்பங்களையும் துயரங்களையும் சோதனைகளையும் தாங்கிக்கொள்ளும் ஆற்றலை நமக்கு அளவில்லாது தருகிறது. 

நற்செய்தியிலே கிறிஸ்து இந்த மாட்சியை தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒரு வழியை நமக்கு கற்பிக்கிறார். வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் இறைவனின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து காண கற்றுக்கொள்ளுங்கள், என்கிறார் கிறிஸ்து. அது வெறும் வரி செலுத்தும் ஒரு செயலாக இருந்தாலும் அதை எப்படி இறைவனின் கண்ணோட்டத்தில் காண்பது என்பதை நமக்கு எடுத்துக்காட்டாய் வழங்குகிறார். 

வாழ்வின் சாதாரண நிகழ்வுகளையும் கூட இறைவனின் கண்ணோட்டத்தில் கண்டு புரிந்துகொள்ளும் தன்மையை நமக்குள்ளே வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் போது நன்மையோ தீமையோ, இன்பமோ துன்பமோ, வெற்றியோ தோல்வியோ, நிறைவோ குறைவோ எல்லாவற்றிலும் இறைவனின் மாட்சி மிளிர்வதை நம்மால் உணர முடியும், அதே மாட்சி மனிதர்களாகிய நம்மிடமும் இருப்பதை நம்மால் நம்ப முடியும். இறைவனின் கண்ணோட்டத்தில் வாழ்வை காண்போம், நமக்குள் குடியிருக்கும் இறைவனின் மாட்சியை கண்டுணர்வோம்!

BREAD FOR THE JOURNEY

Bread, the destiny and the Journey

19th Sunday in Ordinary time: 12th August, 2018

1 Kgs 19: 4-8; Eph 4:30 - 5:2; Jn 6: 41-51

When we were kids, I am speaking of almost three decades ago when eating at hotels or restaurants was still reserved for exquisite occasions, we would go on family pilgrimages that lasted over a couple of days. Apart from the spiritual value it had, I am reminded of the special preparations that preceded, specially those of preparing food for those days, which we would take along with us. There were certain types of rice preparations that would last for two days without the necessity of refrigeration or anything of that sort, but it meant extra care and special recipe at the time of preparation. As a kid, I remember I would get excited at the spread because the more it was, the longer the journey were to be. The preparation already gave us an idea of the duration of the journey. 

Get up and eat, the Angel tells Elijah, it is going to be a long journey! The food was not merely to be eaten for the moment, but it was a source of sustenance. The Word this Sunday invites us to look at the Bread for the Journey, which means to look at the bread, to look at the destiny that is long and to look at the journey itself which could be trying. But do not be preoccupied says the Lord, because, I am the bread for the journey, I am the destiny of the journey and I am the journey!

I am the bread for the journey.

I am the bread, not any bread but the bread that has come down from heaven, and only the bread that has come from heaven can prepare you for heaven. Remember that you are bred for heaven, that is, you are being nurtured for heaven and I am the bread that can transform you into true stuff meant for heaven. The longer the journey is, the stronger the food has to be; the more trying the journey is, the more nourishing the food has to be. As bread from heaven, I have within me not merely all sweetness but all that it takes for you to make this journey!

I am the destiny of your journey.

You have to reach me, and you cannot come to me unless my Father draws you to me! My father has drawn you, that is why we are here conversing with each other. I am the way and not merely the way, I am the destiny too! Fix your gaze on me and do not get lost on your way. There would be pitfalls all along: the grudge that you can have against your brothers and sisters will distract you from progress, the anger that you harbour at heart can weigh you down and dampen your spirit; the spite that you have for others might make you lose your vision ahead. If you have to reach me, you need to take care of your relationship with others - be friendly; you need to pay special attention to those in need - be kind; and you need to be loving towards those who do not love you - forgive! The Holy Spirit has given you the capacity to make all this possible, do not waste that power invested on you - make it up to me, I am waiting!

I am the journey.

Do you think I am sounding like a task master, having given you a task and waiting to see if you got it completed? No, I am not only the destiny of your journey, I AM your journey! I am the way, I have told you this! I am the way, I am the journey, and I am the bread for the journey, all you need to do is, look up to me, learn from me, feed on me and be nourished by me. Eat of me, and become like me. Drink from me and be filled with my Spirit. Eat and drink, that you may grow into my very self... that is the journey - growing to be me! It is a life long journey, a journey of becoming me!  

You have embarked upon this journey right from the time you received the Spirit from my Father, that was when the Father drew you to me! Now that you are well on the way, my child, realise that I am the journey and never stop your progress, that I am the destiny of your journey and do not take you eyes off me and that I am the bread for your journey, be strengthened by me and be transformed into me!

Just a bit of faith...

Saturday, 18th week in Ordinary time

August 11, 2018: Hab 1:12 - 2:4; Mt 17:14-20

Righteous shall live by their faith!

Faith... if we have it, we have everything; if we have everything but faith, there is  a lack that nothing else can complete. This is why Jesus expresses his displeasure in such plain terms to his disciples.

Today, many might complain as does the father to Jesus in the Gospel today: your disciples were not able to cure my son! They will be looking at us and deriding us, you so-called disciples of Christ you are not able to prove this, you who call yourselves Christians you are not able to safeguard yourself and how are you going to save the world, you who claim to be followers of Christ where is your God in all the evil that is taking place around you! We are bound to hear those voices: let us not ignore them. They have a point. They remind us, how powerful a little bit of faith can be. If we truly have faith, how much we can do for the good of the creation!

Prophet Habakkuk speaks of the great promises of the Lord and recommends the anxious awaiting hearts to faith and says, in faith the righteous ones shall see every word of the Lord come true! The delay that is involved in the designs of the Lord coming to pass, is a painful crisis to every expectant heart. We would be listed among the ranks of the righteous if we hold on in faith and have the patience of seeing the power of God shine through. It is like the new life that sprouts from a field so clueless!

A bit of faith will make us strong, enduring, persevering, resilient, patient, persistent, serene, unassailable... yes, just a bit of faith! That is all it takes.