Life - a Miracle and a Mystery

The Nativity of St. John the Baptist

Sunday, June 24, 2018: Is 49:1-6; Acts 13:22-26; Lk1: 57-66, 80

I always insist, there are no coincidences. There are only miracles! One constant and incomparable miracle in human life is birth! Just imagine, before you were born your father, mother, home, family, everything was determined and prepared for.  All that you had to do was be there and insert yourself into that reality. Everybody would be wondering what would become of you, but God had definitive plans. If only you cooperated with those plans, you would achieve the purpose of your life... which is not merely a pretty long life for its own sake. 

Many have gone rather early but that "early" is highly relative to the purposes achieved by those persons: for St. Francis it was 45 years, for St. Anthony it  was 36 and for St.  Dominic Savio it was just 14 plus! The Miracle is how things happen in such succession and correspondence that you can hardly account for. When we are mindful of a divine hand guiding us, we would find a great peace and serenity even amidst raging troubles and persistent problems. 

The readings today summarise in a perfect sense who John was - the Voice, the Servant and the Blessed of all born of women. The first reading describes his identity, the second his self-understanding and the Gospel, his blessedness in the eyes of God.

The Voice: his identity. 

He stands out as a prophet, a prophet who ensures the continuity between the Old Testaments prophets and Jesus, the prophet par excellence. His identity as a voice explains also his priority to make God's Word known. The Word is announced by the Voice: the call for us... to make present to the Word in the world.

The Servant of God: his  self-identity.

John was filled with a sense of his mission. He was sent to prepare the way of the Lord, as a precursor to run before the Lord and get the spirit of the Lord's people up and awake. He challenged people to conversion as a foretaste of the Reign of God that Jesus wanted to establish. The challenge for us, is to recognise God's will at work in our lives

Blessed from the Womb: God's chosen one.

John becomes a proximate witness to us for the words that Isaiah, Jeremiah and other prophets always insist upon: the Lord chooses us before we were ever formed in the womb and the Lord has a specific plan for each of us. In God's wisdom lies our true happiness. The invitation for us, is to understand the purpose of our lives from the perspective of God.

John's birth today is painted in a manner that vividly brings out the miracle that every person is and every life is. What is important here is to be mindful of the call and be open to its ways. Learn to look at yourself with a sense of mystery. Open the eyes of your soul to see the mystery in others. Keep your faith alive to realise and experience the Mystery present always with you - the Lord who is leading you by your hand!

To whom is my allegiance?

Saturday, 11th week in Ordinary time

June 23, 2018 - 2 Chr 24: 17-25; Mt 6: 24-34

Infidelity, compromises, transgressions, forsaking and tryst with the unholy...these were characteristic traits of the so-called 'chosen people', the people with whom the Lord made the covenant: I will be your God and you shall be my people. However unfaithful and treacherous they got, the Lord ever remained faithful and true to the covenant that was made. Coming across passages such as we find in today's first reading, we are prone to judge the people of Israel, but let us wait!

Looking at our own life, the Lord has chosen us before the foundations of the world (Eph 1:4) and has made a covenant with us right at our baptism: you shall be my child and I shall be your God. And ever since, how many compromises and transgressions, how many moments of failures and negligences... the Lord however has always been faithful (cf.2 Tim 2:13). 

In the light of today's readings let us raise a fundamental question to ourselves: To whom is my allegiance in my daily concrete living? And how absolute is that allegiance? Integrity demands that only each of us can be our own judge. Analysing each and every little choice that we make and the priorities we act on will give us a fair picture of our level of fidelity to the One who has called us. 

ஜூன் 23: நான் யார் பக்கம்?

சுற்றியுள்ள உலகமா? சுட்டிக்காட்டும் உண்மையா?

2 குறிப்பேடு 24: 17-25; மத் 6: 24-34

புறக்கணிப்பு, பாவம், மாற்றுக்கடவுள்களை நாடி செல்லுதல், ஏமாற்றம், புனிதமற்ற வாழ்க்கை, உண்மையான பக்தியற்ற வழிபாடுகள், இறைவனுக்கு செவிகொடாத பிடிவாதம் என இறைவனின் "தேர்ந்துகொள்ளப்பட்ட மக்கள்" அவருக்கு தந்த பதில் பெரும்பாலும் ஏமாற்றம் தரக்கூடியதாகவே இருந்தது. நான் உங்கள் கடவுளாய் இருப்பேன், நீங்கள் என் மக்களாய் இருப்பீர்கள் என்று கடவுள் அவர்களோடு மேற்கொண்ட உடன்படிக்கையை மக்கள் ஒவ்வொரு முறையும் உடைத்தார்கள் எனினும், கடவுள் அவர்கள் மீது வைத்திருந்த அன்பு குறையவே இல்லை, அவரது உடன்படிக்கையை குறித்த நம்பகத்தன்மை எந்த நிலையிலும் மாறவும் இல்லை. இன்றைய முதல் வாசகத்தில் வரும் நிகழ்வை போன்று எத்தனையோ நிகழ்வுகளை காணும்போதெல்லாம், இந்த இஸ்ராயேல் மக்கள் ஏன் இப்படி செய்கிரார்கள் என்று அவர்களை நொந்துக்கொள்ள தோன்றும்... ஆனால் ஒரு வினாடி பொறுங்கள்...

நமது வாழ்க்கையை எண்ணி பார்ப்போமே... இந்த உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே முன்குறித்து நம்மை தேர்ந்துகொண்டார் இறைவன் (எபே 1:4). நமது திருமுழுக்கின் போது நம்மோடு ஒரு உடன்படிக்கையை மேற்கொண்டுள்ளார்: நீங்கள் என் பிள்ளைகளாய் இருப்பீர்கள், நான் உங்கள் கடவுளாய் இருப்பேன். நமது திருமுழுக்கு முதல், நாம் அவருக்கு முழுமையாக உண்மையுள்ளவர்களாய் வாழ்ந்திருக்கிறோமா? எத்தனை வகையான பாவங்கள், எத்தனை முறை அவருக்கு எதிரானவற்றை தேர்ந்துகொள்ளும் போக்குகள், சாதி, குலம், வர்கம் என்று பிரிவு மனப்பான்மைகளோடு உண்மையாகவே ஒரே இறைவனின் பிள்ளைகள் என்ற மனநிலை அற்றுப்போய் வாழும் நிலை - இவை எல்லாம் இறைவனின் மக்களுக்கு அழகா?

இன்றைய இறைவார்த்தையின் வெளிச்சத்திலே நம் வாழ்வை சற்று சீர்தூக்கி பாப்போம்... நான் யார் பக்கம்? ஊரோடு ஒத்துப்போகும் மனநிலையோடு இந்த உலகத்தின் பக்கமா? உண்மை மட்டுமே என்னை விடுதலையாக்கும் என்று எனக்கு சுட்டிக்காட்டும் ஒரே தாயும் தந்தையுமான கடவுளின் பக்கமா? நான் யார் பக்கம்?

True Greatness in Utter Simplicity

Thursday, 11th week in Ordinary Time

June 21, 2018: Sir 48: 1-14; Mt 6: 7-15

Elijah is singled out in the book of Sirach, among the 27 great persons of God praised for their life and accomplishments. Elijah wins that place in his simplicity, in the simplicity with which he trusted in the Lord, the simplicity with which he carried out every single command or wish  of the Lord, that simplicity with which he endured his hardships, knowing certainly that the Lord is in control of everything. That was his true greatness.

It is said Elijah was taken up in the whirlwind of fire...he could not die! His life was so simple that he could have died. This is what Jesus says, when you truly believe in Christ, you would not die, you would have eternal life, the endless life that belongs to God alone! It is all in the simplicity with which you live, believe and behold God.

This is the very same simplicity that Jesus lived and taught us...the Our Father is an epitome of simplicity prescribed to us not only as a prayer, but as a way of life, as a Spirituality that comes very close to the mind of Christ. How simple are our prayers? How simple is our faithful trust in the Lord? How simple is our relationship with God on a daily basis...that would be our way to true greatness!

To stay clear of trivialities

Wednesday, 11th week in Ordinary time

June 20, 2018: 2 Kgs 2:1, 6-14; Mt 6: 1-6, 16-18

The only condition placed before Elisha, that he may receive a double share of the Spirit possessed by Elijah, was that Elisha should see Elijah being taken away by God. The challenge here is not to miss what is central  to whatever we are involved in, being distracted with the trivialities.

The Gospel places the same condition before us. The actions that we do will have their true value depending on the fact whether the centrality of the right element was ensured. Praying, fasting and almsgiving are the three actions mentioned in the Gospel today and they together epitomise the entire religious practice of a Jew. The point is: not to miss what is central to it in getting distracted with the trivialities of human recognition and immediate rewards.

In our relationship with ourselves, with others and with God, we are invited to pay attention to the most central of all concerns: to do what is most pleasing to God at a given instant. Any other concern is only a triviality, however good and  practical it could be. The spiritual prudence that Jesus teaches us today is to stay clear of the trivialities and place God at the centre and at the core.

Note: Just a word about the picture chosen for this... is it not true that our life too has so many shades interplaying themselves... all that we need to do is keep that path clearly in our focus, be aware of the various things and happenings around us, understand truly which of those matter and which do not, in short, identify the trivialities and stay clear of them!

Love - the Father's Perfection

Tuesday, 11th week in Ordinary Time

June 19, 2018 - 1 Kgs 21: 17-29; Mt 5: 43-48

Coming to the end of the Beatitudes, Jesus today summarises the beatitudes into just one evocation: be perfect as your heavenly father is perfect. And what does that perfection consist of? The essence of it is Love, an unconditional love, a limitless love, a non-judgmental love that respects the inner self of a person and the person's true intentions!

The first reading is an extreme type of an example for God's love and mercy. As the psalms and other books in the Old Testament describe, God always manifested Godself to be slow to anger, abounding in love, ready to forgive and longing to remain in relationship with humanity. Though Ahab's acts were so gruesome, the mere fact that he repented for those and felt sorry for his foolishness, turned the entire issue upside down. Ahab finds favour in the eyes of God, Ahab becomes lovable all over again.

The message is pretty clear. For us too, the merciful Lord awaits and awaits with an ever burning love, to get us all back into Lord's own embrace for eternity. But this getting back will not happen automatically. It needs more attention to basics through developing traits such as personal integrity, spiritual identity and sense of belonging to the Reign. Above all these we are challenged today to possess the epitome of Christian living: Love, the Father's Perfection!

ஜூன் 19: அன்பு - இறைமையின் நிறைவு

நல்லோர் மீதும் தீயோர் மீதும் - மழையும் வெயிலும் போல 

1 அரசர் 21: 17-29; மத் 5: 43-48

மலைப்பொழிவின் இறுதியை அடையும் போது கிறிஸ்து தான் கூறியவற்றிற்கெல்லாம் ஒரே எடுத்துக்காட்டாய், ஒரே முன் மாதிரியாய் தனது தந்தையும் நமது தந்தையுமான இறைவனையே நமக்கு முன் நிறுத்துகிறார். இதை ஒரே வாக்கியத்தில் சுருக்கிவிடுகிறார்: உங்கள் வானக தந்தை நிறைவுள்ளவராய் இருப்பது போல நீங்களும் நிறைவுள்ளவராய் இருங்கள். இந்த நிறைவை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது? ஒரே வார்த்தை - அன்பு! இறைமையின் நிறைவு அன்பே! நிபந்தனைகள் அற்ற அன்பு, தீர்ப்பிடாத அன்பு, அளவற்ற அன்பு, வெளி தோற்றங்களை கடந்து சென்று உள்ளத்தில் உள்ளதை அறிந்து பிறக்கின்ற அன்பு.

இறைவன் இந்த அன்பின் இலக்கணமாய் இருக்கிறார் என்பதற்கு முதல் வாசகம் ஆணித்தரமானதோர் எடுத்துக்காட்டாய் வழங்கப்படுகிறது. திருப்பாடல்களும், மற்ற இறைவார்த்தையின் நூல்களும் நமக்கு அவ்வப்போது நினைவுறுத்துவது போல இறைவன் சினத்துக்கு இடம்கொடாதவர், அன்பினால் நிரம்பியவர், அன்பே உருவானவர். ஆகாபின் வாழ்க்கையும் செயல்பாடுகளும் அருவறுக்கத்தக்கதாக இருந்திருந்தாலும், பாவம் நிரம்பியதாக இருந்தாலும், அவரின் அடிமனதில் இருந்த நன்மையை மனதிற்கொண்டு இறைவன் அவரை தொடர்ந்து அன்பு செய்கிறார், மன்னிக்கிறார், திருத்துகிறார், நல்வழிபடுத்துகிறார். 

நமக்கு வழங்கப்படும் செய்தி தெளிவாய் ஒலிக்கிறது. இறைவனின் இரக்கமும் அன்பும் நம்மை தேடி வருகிறது. அவரது பிள்ளைகளாய் அவருக்கு உரியவர்களாய் வாழ இறைவன் நம்மை அழைத்த வண்ணமே உள்ளார்...  ஆனால் இது தானாக நடந்திடாது. நாம் அவருக்குரியவர்களாக, அவருக்கு தகுந்தவர்களாக, அவரது உருவை தாங்கியவர்களாக தொடர்ந்து நம்மையே வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு நமக்கு உள்ள இன்றியமையாத வழி: இறைமையின் நிறைவை நோக்கி செல்லுதல். இறைமையின் நிறைவு அன்பே! அந்த அன்பு இருந்தால் மட்டுமே நாம் பேருபெற்றவர்கள், இறைவனுக்கு உரியவர்கள், அவரது பிள்ளைகள், அவரது மக்கள். அன்பே கிறிஸ்தவ வாழ்வின் நிறைவு, இறைமையின் நிறைவு!

That Extra mile!

Monday, 11th week in Ordinary time

June 18, 2018 - 1 Kgs 21: 1-16, Mt 5: 38-42

Jesus presents us today the most impractical of all his teachings... showing the other cheek, giving more of what you are deprived of, and walking that extra mile with the one who tries to take advantage of me. This was in fact the teaching, they say, that inspired the "satyagraha" movement of Mahatma Gandhi.

The first reading presents us with the exploitative element that is always present giving us the opportunity to practice our virtues and attain our salvation. At times the evil around us threatens to take the better of us, but the Word today reminds us of a fundamental attitude we are called to: "do not be overcome by evil, but overcome evil with good" (Rom 12:21).

Jesus did not only say this, he lived it to show by example. When God decided to show the world how much God loved God's children. God decided to send God's only Son...and the Son went an extra mile and not just put up with the atrocities of human kind but went on to give his life for the same humanity that rejected him and brought salvation!

That we can identify ourselves as disciples of Christ, we are expected to be spiritually prepared to allow ourselves be taken for granted without letting the goodness within us go down the drain; we are called to be who we are regardless of what others are! It is of course difficult and demanding...but that alone can make a difference in the world - that extra mile.

ஜூன் 18: மறுக்கன்னம் - பொருளென்ன?

பொறுத்துக்கொள்ளுதல், மன்னித்தல், பதிலுக்கு நன்மை செய்தல் 

1 அரசர் 21: 1-16, மத் 5: 38-42

தனது படிப்பினைகளிலேயே மிகவும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதது எனக்கருதப்படும் படிப்பினையை இன்று கிறிஸ்து நமக்கு தருகிறார். உண்மையிலேயே நாம் கிறிஸ்துவுக்கு உகந்தவர்களா இல்லையா என்று தரம் பிரித்து காட்டுவதே இந்த படிப்பினை தான். ஒருவர் உங்களை கன்னத்தில் அறைந்தால் மறுகன்னத்தை காட்டுங்கள் என்று கூறுகிறார் கிறிஸ்து. காந்தியடிகளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான கிறிஸ்துவின் போதனைகளில் ஒன்று இது... இதிலிருந்தே அவரது சத்தியாகிரக போராட்டம் உதித்தது எனின் அது மிகையாகாது. 

முதல் வாசகத்திலே என்றும் இன்றும் நம்மை சூழ்ந்து இருக்கும் தீமையின் ஒரு எடுத்துக்காட்டு நமக்கு தரப்படுகிறது - நில அபகரிப்பு... ஆற்றலும் பணபலமும் உள்ளோர் இன்று வரை எளியோர் மீது தொடுக்கும் தாக்குதல் இது. அதை பற்றி நாம் பேசவேண்டாம்... ஆனால் ஒரு தீமை நமக்கு எதிராய் இழைக்கப்படும் போது நமது நிலை என்னவாக இருக்கிறது என்பதை குறித்து சிந்திக்க நம்மை அழைக்கிறது இன்றைய வார்த்தை. 

கிறிஸ்துவின் மனநிலை கொண்டோர் செய்வது என்ன: மூன்று நிலைகள்... முதல் நிலையில், தங்களுக்கு எதிராய் இழைக்கப்பட்டது அநீதியே என்று உணர்ந்து அதை அநீதி என்று எடுத்துரைத்து பொறுத்துக்கொள்ளும் பண்பு; இரண்டாவது, பொறுத்துக்கொள்வதோடு நின்றுவிடாமல், அநீதி இழைத்தவர்களை மன்னிக்க முன் வந்து அவர்களுக்கு எதிராய் எதையும் செய்யாது விடுவது; மூன்றாம் நிலை, பொறுத்து கொண்டு, அவர்களுக்கு எதிராய் ஏதும் செய்யாதிருப்பதோடு விடாமல், அவர்களுக்கு நம்மால் முடிந்த நன்மையை செய்தல்... "அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல்".

இது சாத்தியமா என்று கேட்போம் என்பதை உணர்ந்தே கிறிஸ்து இதை வாழ்ந்தும் காட்டினார்... தன் பிள்ளைகள் மீது தனக்குள்ள அன்பை வெளிப்படுத்த எண்ணிய போது இறைவன் தன்  ஒரே பேறான மகனையே அனுப்ப தயாரானார்... மகனோ தனக்கு தீங்கிழைத்தோரை பொறுத்துக்கொண்டதோடு மட்டுமல்லாமல் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாத மனிதருக்காக தன் அன்பின் அடையாளமாய் உயிரையும் கொடுக்க முன்வந்தார், அவர்களை மீட்டார். 

அந்த கிறிஸ்துவின் உண்மை சீடர்களாய் நாம் இருக்க வேண்டுமென்றால், இழைக்கப்பட்ட தீங்கை பொறுத்துக்கொள்ளவும், தீங்கிழைத்தோரை மன்னிக்கவும், அவர்கள் நலனுக்காக நம்மாலான நன்மை புரியவும் நாம் தயாராகவேண்டும். ஏனெனில் கிறிஸ்துவின் அடிப்படை படிப்பினையே  பவுலடிகளார் கூறுவதை போல், தீமையால் வெல்லப்படாமல் நன்மையால் தீமையை நாம் வெல்லுதல் ஆகும் - இதுவே மறுகன்னம்!

THE FAITH-GROWTH MANUAL

11th Sunday in Ordinary Time: 17th June, 2018

Eze 17: 22-24; 2 Cor 5: 6-10; Mk 4: 26-34

The Word today invites us to reflect on a theme that is central to our Christian Living: Faith! Infact, the readings together present to us a Faith-Growth Manual.

The Faith-Growth Manual invites us to change our style of thinking, knowing and living, all based on the faith that we have. Faith is not merely a set of beliefs that we hold on to, but it is fundamentally a way of life, the way I live my life in relation to the One who has called me. 

Let us begin with this: 

How do we understand faith? Try a definition in your hearts for faith... 

A theologically sound definition should come somewhere close to this: Faith is my personal response to a Self-revealing God. God continues to reveal Godself to me in various ways, and this revelation comes to me continuously, eliciting from me a spontaneous and conscious response and that precisely is Faith. When I experience God as the almighty creator out there, I spontaneously am filled with an awe and I am inspired to surrender as a response. When I experience the presence of God in a moment of trial personally and feel delivered from it, I am moved to proclaim God as my Saviour. At times when I am directed in ways so marvelous, I thankfully acknowledge a God who dwells with me and moreover, within me! This is faith. Beliefs are merely expressions of this faith. Formulations like the Creed and the Act of Faith are just ways in which the experience from a tradition is consolidated.

Faith, therefore, is a personal relationship with the One who is the cause of my very being. And this relationship has to grow; it has to gradually mature! 

First step is to understand that we WALK BY FAITH and not by sight. That is, we are convinced that something is right to do or not right to do, directed by our relationship with God. It is to say that we have God as our guiding principle, our compass, our route map, our GPS to say in today's terminology! What is right at a moment to do can easily be defined: what God wants of me at that juncture. 

Look at what is happening today - while the whole world seems to be sliding into what they acclaim to be scientific mentality, manipulating life and ruining lives, the Church stands tall and stays put upholding LIFE... that is walking by faith, not going by what we apparently see and being swayed by what is presented to the eyes! There is a deeper meaning to life, we will know it only when we walk by faith.

Second step is to judge a situation from God's perspective, that is what it means to KNOW BY FAITH. To know what is valuable and what is not; what is desirable and what is not; what is wholesome and what is not; it has to be decided from God's perspective. What my relationship with God permits to be good, is good for me. What my relationship with God deems improper, would remain far from my life. 

Conscience is one of the most affected facet of humanity today. It is either blunt or ill-formed due to the kind of knowledge that is authorised by the society today. Can we abide by it, if we are truly sons and daughters of God? The ethical choices and my value system has to be determined by the relationship I have with my God. Which tree is big or high and which tree is small or low, depends on how God wants to have it!

Thirdly, when I begin to walk by faith and know by faith, I actually begin to LIVE BY FAITH! We shall receive a recompense according to what we do: good or evil, reminds the second reading. What we do, will be determined by what we are. When we live by faith, our choices will show it. We need not pay any undue attention to gaining the mercy of God, or contriving to win God's favour. 

Many of us fail to live - with our memories of the past conditioning us too much in the present  or with our expectations of the future that makes us more and more dependent on the returns or with our obsession to be acceptable in the eyes of everyone around us, we fail to truly live! All that we need to do is live, live by faith, live with our relationship with God at the centre of our lives. That will automatically take care of every other aspect of our life.

A simple but demanding programme presented to us by the manual today: Walk by faith, Know by faith and Live by faith!