LIFE, ME & GOD

1st July, 2018: 13th Sunday in Ordinary Time

Wis 1:13-15, 2:23-24; 2 Cor 8:7,9,13-15; Mk 5: 21-43

Life is a precious Gift from God. The first link that we have with God as someone outside of us,is the the link that we have from the fact that it is God who has given us life. Can we think of what is life? What constitutes life? Can we create life... yes, we can multiply, clone or enhance life, but creating it from nowhere, from nothing... Can we?

GOD OF LIFE

God is the author of life and the God we have is God of life, not God of death, says the book of Wisdom as we read today. Anything that enhances life and promotes it, comes from God. Anything that militates against life, in whatever way, it is contrary to God. The World today is being filled with forces that threaten life: unbalanced development, inhuman godliness, inauthentic means to living, unfettered exploitation of the other, disoriented conception of oneself... these are all principles in today's world that go against life. Abortions, Suicides and Genocides are dubbed as assertion of rights! 

LIFE OF GOD

The life that we have is the life of God, reminds us St.  Paul in the readings today. God has given us life, not only that,  God has given his own life that we may live! It is like that twin child who as told by the parents, your brother is dying and we need that you give him blood that he may live on! And the child after much frightful moments, said 'yes'. And once that blood was given to the ailing brother, the twin turned to the parents and asked: 'okay, now that I have given it, when will I die?' Giving blood that child thought, was to die and give life to the sick brother! God did exactly the same. The Son of God gave us his life to redeem us. The life we have is the life of God. We are living a life that is lent to us. We have brought in death into the world and into our own lives, by our faulty choices and warped priorities; but God has given us life so that we may live on in spite of our iniquities. Our life has been leased to us!

LIFE IN GOD

Whether we touch God or God touches us, God gives us life, a renewed life, a holistic life, a life that is abundant. I have come that you may have life, life in all its fullness - declared Our Blessed Lord. Reaching out to the Lord, or the Lord reaching out to us, we receive a new lease of life! All our brokenness, our sinfulness, our sicknesses, our infirmities, our inner conflicts... everything will be whisked away with that one glimpse from the eyes of the Lord. All that we need to do, is surrender into the hands of God and receive life from God's hands. At times we think or act as if 'my life belongs to me'! And in that vision of life, I will have added nothing but pain and meaninglessness to my life, which will show up at a moment when it would seem a point of no return. And then would follow depression, desperation and desolation. But if from the very moment that I realise, if I would begin to live my life, as a life lived in God, I would save myself a life that is so meaningful and wholesome.

The God of life has given me the very life of God, and all I need to do is resolve to live my life IN GOD.

The Devastation Notwithstanding

Saturday, 12th week in Ordinary Time

Memory of the First Martyrs of Rome
June 30, 2018: Lam 2: 2, 10-14, 18-19; Mt 8: 5-17

Destruction, devastation, desecration, disease and death bed...these are the situations elaborated in the Word today, but alongside there is an insistence on mercy, healing, forgiveness, faith and trust and above all the immeasurable love of God which takes our sickness to a glorious end! 

This is what we need to keep in our mind- all the possible devastation notwithstanding, the Lord is with us, for us and the Lord loves us. What can separate us from the love of God, St Paul would question in his letter to the Romans (8:38,39). Nothing can separate us from the Love of God that is poured on us through Jesus Christ, nothing except our own obstinacy! 

The day after the feast of Sts. Peter and Paul , we remember all the first martyrs of Rome, that is, the hundreds or even thousands who were killed because they professed their faith in Christ, as the Son of God. The Roman catacombs stand witness to this historical facts even today. Nothing could separate them from the love of Christ - neither suffering, nor starvation, nor threats, nor persecution, nor the fear of death - nothing could separate them. They gave their lives for their faith, because they truly understood how much Christ loved them.

We are called to believe beyond doubt today that nothing, absolutely nothing can separate us from the Love of God that is poured into our hearts through Jesus Christ, nothing except our own obstinacy! Let us beware!

Peter, Paul and Francis

Solemnity of Sts. Peter and Paul: 29th June, 2018

Why is this twinning...Peter and Paul? Because they were two solid pillars of reference in the early Christian Community. The Tradition of Papacy is a combination of both these apostles: Peter referring to the governance and Paul referring to the doctrines! Both of these are equally important as roles of the Holy Father. This is the reason, this day is celebrated in many places as the "Pope's Day"

It is a day to celebrate the great God-given gift of Pope Francis! We are aware of the numerous forces that are up in arms against the present Holy Father many from the other denominations and some even from within the Catholic Church. But at a closer study and understanding it is easy for one to realise the amount of good that the present Holy Father is doing to the Church and to the world in the name of the Church.

Pope Francis seems a beautiful combination of Peter and Paul - making his mark in the governance of the Universal Church and bringing the deep doctrines to make sense of the ordinary day to day experiences. Today, let us keep the Holy Father in our special prayers!

There is one thing told of these two apostles in the readings today. They were called, and given a specific task and the Lord constantly protected them and rescued them when they were ready to give up anything, including their very lives, for the sake of the task entrusted to them. 

You shall be the rock... you shall be my instrument to take my name to the gentiles... these were the words with which the Lord invited them and in similar terms we are invited too, with a specific task, with hurdles and burdens yes, but the Lord is there all the way. 

Let us resolve to become aware of the special and unique call that the Lord has placed within each of us! 

Divine Design - Part of it or Apart from it?

Thursday, 12th week in Ordinary time

June 28, 2018: 2 Kgs 24: 8-17; Mt 7: 21-29

Prophecies, prodigies, spectacles or splendid preaching... nothing can replace doing what God really wants of me. The fundamental attitude required of me here and now, is the clarity that it is not my enterprise, but God's Will that will finally work and that it is the only thing that can give me a sense of true meaning and satisfaction.

The first reading presents to us an experience that is called the Watershed of the History of Israel...the Babylonian Exile! The people went through a tough period in their life... so many out of their homeland and others separated from their dear ones, the artisans and all other capable people in a strange land, while the rest languished in slavery in their own land with a king appointed by a foreigner. The people go back in time, analyse what had gone by and find their own reasoning and in that reasoning they have a lesson to give us: when we do not regard the will of God, when we are so occupied with our plans and projects that we forget the One who is the greatest of all Master Craftsmen, when we do not really pay attention to discerning the signs of the times that manifest God's will to us at an appointed time, we are planning our own ruin. 

We have no dearth of examples today: the unbalanced scientific advancements, the ecological crisis, the insensitive economic growth, the rising political and social unrest...all these are candid instances of disregard of the Divine design.

Accepting the primacy of God within the universe, submitting to the mystery that forms part of the Divine Design, a respectful approach to advancement with a mind of discernment and a holistic spirituality... these are the needs of the hour in today's world. Personally, it requires that each of us develops a personal rapport with the Lord who is the author of the Divine Design, that we may live our life listening to the Lord's Word and carryout to the details the holy and eternal will of God for each of us and for the entire humanity!

Living our life from the Core of our Being

Wednesday, 12th week in Ordinary time

June 27, 2018: 2 Kgs 22: 8-13, 23: 1-3; Mt 7: 15-20

By the fruits will the trees be known; by our actions will we be known! Let your actions speak for what you believe and stand witness for what you say! That was not merely the way that Jesus taught, but it was the way Jesus lived. He had no dichotomy of words and deeds, of beliefs and expressions, or of principles and priorities. He himself was able to say, even if you don't believe in me, believe in my works (cf. Jn 10:38). This was possible because Jesus lived his life from the core of his being. 

In the core of his being he knew how he and the Father were united in their vision and their mission. Hence, living from that core of his being he was able to live a life that was absolutely divine amidst all challenges. He dared even say, 'The Father and I are one' (Jn 10:30). 

The first reading has a wonderful symbolism to offer us, in this regard: we too possess what it takes to live such a life as that of Jesus! We have to go to the core of our being, unearth the image and likeness of God that we possess at the core, and bring it to the fore, proclaiming it to the world and installing it on a pedestal from where it rules our life and shines and glows for the others! 

Living our lives from the core of our being: that is the key! As St. Augustine would often say, 'an unreflected life is a wasted life'. Let us accept today the invitation to journey to the core of our being, and begin to live our life from there, bearing fruits worthy of the One who has created, called and commissioned us!

ஜூன் 27: மூலக்கருவிலிருந்து வாழ்ந்திட முற்படு

உன் மூலம், உன் கரு, உன் உரு, உன் பலம் - அறிவாயா?

2 அரசர் 22: 8-13, 23: 1-3; மத் 7: 15-20

கனிகளிலிருந்தே மரத்தை அடையாளம் காண முடியும்... இலையும் பூவும் காயும் கூட கனிகளே, நாம் காணும் மரத்தின் குணத்தை பொருத்து! மகிழம் மரத்தில் யாரும் மாம்பழம் தேடுவதில்லை. வேங்கை மரத்திடம் யாரும் மயக்கும் வாசம் கொண்ட மலர்கள் கேட்பதில்லை. நமது வாழ்வின் உண்மை பயனும், முழு பொருளும் நமக்கும் உலகிற்கும் விளங்க வேண்டும் என்றால் அது நமது சொல்லிலும், செயலிலும், நமது வாழ்வின் முறையிலும் வெளிப்படவேண்டும். அதற்கு நாம் முதலில் நமது மூலத்தையும், கருவையும், நமது உருவையும், பலத்தையும் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்! ஆகையால் தான் கிறிஸ்து 'என்னை நீங்கள் நம்பாவிட்டாலும், என் செயல்களையாவது நம்புங்கள்' (யோ 10:38) என்றார். இது கிறிஸ்துவால் முடிந்தது ஏனெனில் அவர் தனது மூலக்கருவிலிருந்தே தனது வாழ்வை வாழ்ந்தார்! 

தனது மூலம், தனது மையம், தனது வாழ்வின் உட்கரு இவற்றை ஆழமாய் உணர்ந்திருந்தார் கிறிஸ்து. அந்த உள்ளார்ந்த நிலையில் தனக்கும் தன் தந்தைக்கும் இருந்த பிரிக்க முடியாத உறவை உணர்ந்தார், நம்பினார், அதையே தன் வாழ்வாக்கினார். அதனால் தான் அவரது வாழ்வே ஒரு மாபெரும் வெளிப்பாடாய், மகிமை நிறைந்த அனுபவமாய் மாறியது. 'நானும் என் தந்தையும் ஒன்றே' (யோ 10:30) என்று கூறுமளவுக்கு அவருக்கு துணிச்சல் இருந்தது.

இன்றைய முதல் வாசகம் அழகானதொரு அடையாள நிகழ்வை நமக்கு தருகிறது... கிறிஸ்துவை போன்றே நமது மூலக்கருவிலிருந்து வாழ்வதற்கான திறன் நமது உள்ளத்தின் ஆழத்தில் நமக்கு தரப்பட்டுள்ளது - நாம் இறைவனின் உருவிலும் சாயலிலும் படைக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா? ஆனால் அந்த ஆழத்திற்கு, அந்த மூலத்திற்கு நாம் சென்று அதை அகழ்வாராய்ந்து வெளிக்கொணர வேண்டும், உலகிற்கு வெளிப்படுத்திட வேண்டும், நமது வாழ்விற்கு வழிகாட்டியாக்கிட வேண்டும், அடுத்தவரின் வாழ்விற்கு விளக்காக்கிட வேண்டும். 

மூலக்கருவிலிருந்து நம் வாழ்வை வாழ்வது என்பது நமது உண்மையான மூலம், கரு , உரு, பலம் அறிந்து வாழ்வதாகும். நமது மூலம் இறைவன், நமது கரு இறைவார்த்தை, நமது உரு தூய ஆவி, நமது பலம் இறைவனோடு நமக்குள்ள உறவு... இவற்றை உணர்ந்து வாழ்ந்திட முற்படுவோம்!

ஜூன் 26: குறுகிய வாயில் ஆன்மிகம்

கண்டறிவோர் சிலர், தேர்ந்துகொள்வோர் வெகு சிலரே! 

2 அரசர் 19: 9-11,14-21,31-36; மத் 7: 6, 12-14

வாழ்வில் நெருக்கடி மிகுந்த சூழல்கள் வரும் போது, இதற்கு மேல் என்னால் சமாளிக்க முடியாது என்ற நிலை ஏற்படும் போது நாம் அனைவருமே கேள்வி: எங்கே அந்த கடவுள்? கடவுளே என்று ஒருவர் கதறுகிறார் என்றால் அவர் தன் ஆற்றலின் விளிம்புக்கு வந்துவிட்டார் என்று உலகம் அறிந்து கொள்கிறது... அல்லது, தனது ஆற்றலின்  விளிம்புக்கு வரும்போது தான் கடவுளை அணுக வேண்டும் என்று இந்த உலகம் கற்பிக்கின்றது. இன்று நாம் முதல் வாசகத்தில் காணும் நிலையும் அதுவே. அதுவரை இறைவாக்கினரும், இறைவாக்கும் பலமுறை அவர்களை தொடர்ந்து எச்சரித்திருந்தாலும், தங்கள் மனம் போன போக்கில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு ஒரு பெரும் நெருக்கடி என்று வந்ததும், மக்களும், மக்கள் பிரதிநிதியாயிருந்த அரசனும் கடவுளிடம் கூக்குரலிடுகின்றனர். 

நம்மை பார்த்து இன்றைய வார்த்தை கேட்கும் கேள்வி இதுவே: வாழ்வில் நெருக்கடியோ, வேறு வழியறியாத நிலையோ, பெரும் பாரமோ வரும்போது தான் கடவுளை நினைக்கவோ, அழைக்கவோ, அவரை பற்றி சிந்திக்கவோ வேண்டும் என்று உங்களுக்கு கற்று தந்தது யார்? தொடக்கம் முதலே, சரியான, நிறைவான, முறையான, தெளிவான, கடவுளுக்கு உரிய, இறையரசுக்கு உகந்த தெரிவுகளையே நீங்கள் மேற்கொண்டால், நெருக்கடி வரும்போது அதை சந்திப்பதற்கும், இறைவனின் உடனிருப்பை ஆழ உணர்வதற்கும் ஏதுவாய் இருக்குமல்லவா?

சில வேளைகளில் நமது வாழ்வில் சிறு சிறு நிகழ்வுகளிலும் நிலைகளிலும் சில சமரசங்கள் தேவை படுகின்றன, அவற்றை நாம் செய்தே ஆக வேண்டும் என்று இன்றைய உலகம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது, நம்மை நம்பவும் வைத்திருக்கின்றது. இந்த சமரசங்களை நாம் உடன்படும் பபோது சில நெருக்கடிகள் உடனே விலகுகின்றன, மன நிம்மதி நமக்கு வந்து சேருகின்றது. அதனோடே வேறு பலவும் நமது வாழ்க்கையில் நுழைகின்றன, நமது வாழ்க்கையை வலுவற்றதாய், எதிர்ப்பாற்றல் அற்ற ஒன்றாய் நம்மை அறியாமலே மாற்றிவிடுகின்றன... நாம் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில் நம்மை பெரும் நேரும் நெருக்கடி ஒன்றில் கொண்டு நிறுத்திவிடுகின்றன! அந்த நெருக்கடியிலிருந்து நாம் கூக்குரலிட்டு என்ன பயன்!

இதற்கு தீர்வு என்ன? குறுகிய வாயில் ஆன்மிகத்தை தேர்ந்துகொள்ளுங்கள் என்கிறது இன்றைய வார்த்தை. முடிவெடுக்க வேண்டிய எந்த ஒரு சூழலிலும், எது எளிதானது, எது வசதியானது, எது தொல்லையற்றது, எது அனைவரும் தேர்ந்துகொள்வது என்பது போன்ற எந்த கேள்வியும் எழுப்பாதீர்கள். நாம் எழுப்பவேண்டிய கேள்வி ஒன்று மட்டுமே: கடவுள் என்னிடமிருந்து எதிர்பார்க்கும் அந்த ஒரு முடிவு, அந்த ஒரு தேர்வு, அந்த  ஒரு செயல்பாடு எது? நான் நுழைய வேண்டிய அந்த ஒரே குறுகிய வாயில்... நான் என்னையே சற்று குறுக்கி நெளித்து நுழைய வேண்டிய அந்த ஒரே குறுகிய வாயில் எது? இதை கண்டறிபவர்களோ சிலர், கண்டறிந்தபின் அதை தேர்ந்துகொள்பவர்களோ வெகு சிலர்!

The Narrow Gate Spirituality

Tuesday, 12th week in Ordinary time

June 26: 2 Kgs 19: 9-11,14-21,31-36; Mt 7: 6, 12-14

At times when we have problems that overwhelm us, in front of which we have nothing that we can actually do, we are constricted to a choice which is not actually a choice at that point, but a point of no other choice! This is what we see in the first reading today. Hezekiah appeals to God and surrenders himself in the Temple when he has absolutely nothing else he can do, faced with a situation so grave. 

The Lord asks us, why do you wait till that crucial moment when there is no other go, when you are constricted to absolute straits, when you find yourself at a moment of no other choice? Right from the beginning why don't you make the absolute choices, choices that are fundamental, choices that involve absolutely no compromise, choices that take you nowhere else but towards that point that is right! In short, why don't you choose, right from the beginning, all your life, even at the most casual moments and not merely at crucial moments, just God and God alone!

The world would say, a bit of compromise is no issue! And that 'bit' is what will determine everything finally. Giving in that bit will enlarge the room gradually until the space make our life so comfortable and cozy, enjoyable and easy! But it will also let so many other things right into our lives, making it vulnerable and weak even without our notice! When crisis arises as a result of it, we might be caught unaware and cry inconsolably, finding fault with God and every thing that is godly in our life. 

The best solution: switch to the Narrow Gate Spirituality - don't ask yourself at any moment of choice which is easier, which is more convenient, which is more common, which is the way the whole world goes about. Ask just one question: what is that one thing that God want of me, just one thing, just one choice, just that narrow gate that exists through which you would have to squeeze yourself... only a few will find it and fewer will choose it.

ஜூன் 25: தீர்ப்பிடுதலும் தன்னுணர்வும்

தன்னுணர்வு நிறைந்த உண்மையின் மனநிலை

2 அரசர் 17: 5-8, 13-15, 18; மத் 7: 1-5

தீர்ப்பிடாதீர்கள் தீர்ப்புக்குள்ளாகமாட்டீர்கள். கிறிஸ்துவின் இன்றைய பாடம் இது. அடுத்தவரை தீர்ப்பிடாதிருத்தல் என்பதும் அவர்கள் செய்யும் அனைத்தையும் நியாயப்படுத்துதல் என்பதும் ஒன்றல்ல. இவ்விரண்டிற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை உணர்தலே இறையரசிற்கு உகந்த மனநிலையாகும்- அதையே தன்னுணர்தல் நிறைந்த உண்மையின் மனநிலை என்போம். 

பல நேரங்களில் உண்மையை பேசுதல் என்ற பெயரில் அடுத்தவரை காயப்படுத்துவதும், தன்னிடம் உள்ள குறையை உணராது அடுத்தவரிடமே குறை காண விழைதலும், தன்னை பற்றி யாரும் குறைகூற முடியாத தற்புரிதலை வைத்துக்கொண்டு அனைவரையும் அலட்சியத்தோடு பார்த்தலும் பல விதமான பிரச்சனைகளுக்கும் குழப்பங்களுக்கும் அமைதியற்ற நிலைகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது. இவற்றிலிருந்து நாம் விலகி நிற்கவேண்டுமென்றால் நமக்கு தேவையான மனநிலை: தன்னுணர்தல் நிறைந்த மனநிலை. 

அடுத்தவரில் நான் ஒரு குறை கண்டேன் என்றால் முதலில் நான் செய்ய வேண்டியது, அது அவர்களிடம் உள்ள குறையா, நான் காண்பதில் உள்ள குறையா என்று நடுநிலையோடு சிந்திப்பதே. அவர்களிடமே அந்த குறை இருந்தாலும், இந்த நடுநிலை பார்வை என்னிடம் உள்ள குறைகளை எனக்கு நினைவுபடுத்தி, குறையுள்ள அடுத்தவரிடம் உண்மையான இரக்கத்தோடும், மதிப்போடும் உறவுகொள்ளவும் உரையாடவும் எனக்கு கற்றுத் தரும். 

இரண்டாவதாக நான் செய்ய வேண்டியது, என் முற்றத்தை நான் தூய்மைப்படுத்துவது! பிறர் செய்வது போலவே நீங்களும் செய்யாதீர்கள் என்று நாடோடிகளாக இருந்த தன் மக்களுக்கு ஆண்டவர் அறிவுறுத்தினார். இதை தான் பவுலடிகளாரும் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில், 'உலகத்தின் போக்கின் படி ஒழுகாதீர்கள்' என்று தெளிவுபடுத்துகிறார். எது சரி, எது இறைவனுக்கு உகந்தது என்பதை உணர்ந்து உண்மையான இரக்கத்தோடு அதை பற்றிக்கொண்டு உண்மையான அன்போடு இறைவழி நடக்க நாம் வழிகாண வேண்டும். 

சுருங்க கூறின், இன்றைய வார்த்தை நம்மை தன்னுணர்வு பெற அழைக்கின்றது, தெளிவுடன் நடைபோட பணிக்கின்றது. நமது ஆண்டவரின் அழைப்பிற்கு செவிமடுப்போம், தன்னுணர்வு நிறைந்த உண்மையின் மக்களாய் வாழ முயற்சிப்போம், முடிவெடுப்போம். இறைவார்த்தையே நம் பாதைக்கு விளக்காகட்டும். 

A Self-critical Conscious Choice

Monday, 12th week in Ordinary time

June 25, 2018: 2 Kgs 17: 5-8, 13-15, 18; Mt 7: 1-5

Judge not, and you shall not be judged, instructs Jesus today. Not to judge others does not mean justifying whatever he or she does. Between judging the other and justifying the other there is an attitude that Jesus deems Reign-worthy and it is a Self-critical Conscious Choice.

The first need is to be self critical. When I find something wrong in the other, charity requires that I first become critical of myself... it is seeing the log that is in your eye before offering to remove the splinter from your neighbour's. Once I am aware that I too possess the same, or a similar, or a bigger weakness, my attitude changes completely. I am in a  position to act with prudence and humility.

The second need is to set the home tidy first. "Do not do like they do" ... that was the instruction that the Lord had given the people when they come into contact with other people in their wanderings. St. Paul too has a similar warning for us, isn't it? Writing to the Romans, he tells us: do not be conformed to the world, instead be transformed in the Lord (cf. Rom 12).

In short, the Word invites us today to live our daily lives conscious of who we are, what we are called for and where we are bound to! Let us take our faith seriously and live on a daily basis by sound self-critical conscious choices... the Word shall be the lamp to that path!