To stay clear of trivialities

Wednesday, 11th week in Ordinary time

June 20, 2018: 2 Kgs 2:1, 6-14; Mt 6: 1-6, 16-18

The only condition placed before Elisha, that he may receive a double share of the Spirit possessed by Elijah, was that Elisha should see Elijah being taken away by God. The challenge here is not to miss what is central  to whatever we are involved in, being distracted with the trivialities.

The Gospel places the same condition before us. The actions that we do will have their true value depending on the fact whether the centrality of the right element was ensured. Praying, fasting and almsgiving are the three actions mentioned in the Gospel today and they together epitomise the entire religious practice of a Jew. The point is: not to miss what is central to it in getting distracted with the trivialities of human recognition and immediate rewards.

In our relationship with ourselves, with others and with God, we are invited to pay attention to the most central of all concerns: to do what is most pleasing to God at a given instant. Any other concern is only a triviality, however good and  practical it could be. The spiritual prudence that Jesus teaches us today is to stay clear of the trivialities and place God at the centre and at the core.

Note: Just a word about the picture chosen for this... is it not true that our life too has so many shades interplaying themselves... all that we need to do is keep that path clearly in our focus, be aware of the various things and happenings around us, understand truly which of those matter and which do not, in short, identify the trivialities and stay clear of them!

Love - the Father's Perfection

Tuesday, 11th week in Ordinary Time

June 19, 2018 - 1 Kgs 21: 17-29; Mt 5: 43-48

Coming to the end of the Beatitudes, Jesus today summarises the beatitudes into just one evocation: be perfect as your heavenly father is perfect. And what does that perfection consist of? The essence of it is Love, an unconditional love, a limitless love, a non-judgmental love that respects the inner self of a person and the person's true intentions!

The first reading is an extreme type of an example for God's love and mercy. As the psalms and other books in the Old Testament describe, God always manifested Godself to be slow to anger, abounding in love, ready to forgive and longing to remain in relationship with humanity. Though Ahab's acts were so gruesome, the mere fact that he repented for those and felt sorry for his foolishness, turned the entire issue upside down. Ahab finds favour in the eyes of God, Ahab becomes lovable all over again.

The message is pretty clear. For us too, the merciful Lord awaits and awaits with an ever burning love, to get us all back into Lord's own embrace for eternity. But this getting back will not happen automatically. It needs more attention to basics through developing traits such as personal integrity, spiritual identity and sense of belonging to the Reign. Above all these we are challenged today to possess the epitome of Christian living: Love, the Father's Perfection!

ஜூன் 19: அன்பு - இறைமையின் நிறைவு

நல்லோர் மீதும் தீயோர் மீதும் - மழையும் வெயிலும் போல 

1 அரசர் 21: 17-29; மத் 5: 43-48

மலைப்பொழிவின் இறுதியை அடையும் போது கிறிஸ்து தான் கூறியவற்றிற்கெல்லாம் ஒரே எடுத்துக்காட்டாய், ஒரே முன் மாதிரியாய் தனது தந்தையும் நமது தந்தையுமான இறைவனையே நமக்கு முன் நிறுத்துகிறார். இதை ஒரே வாக்கியத்தில் சுருக்கிவிடுகிறார்: உங்கள் வானக தந்தை நிறைவுள்ளவராய் இருப்பது போல நீங்களும் நிறைவுள்ளவராய் இருங்கள். இந்த நிறைவை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது? ஒரே வார்த்தை - அன்பு! இறைமையின் நிறைவு அன்பே! நிபந்தனைகள் அற்ற அன்பு, தீர்ப்பிடாத அன்பு, அளவற்ற அன்பு, வெளி தோற்றங்களை கடந்து சென்று உள்ளத்தில் உள்ளதை அறிந்து பிறக்கின்ற அன்பு.

இறைவன் இந்த அன்பின் இலக்கணமாய் இருக்கிறார் என்பதற்கு முதல் வாசகம் ஆணித்தரமானதோர் எடுத்துக்காட்டாய் வழங்கப்படுகிறது. திருப்பாடல்களும், மற்ற இறைவார்த்தையின் நூல்களும் நமக்கு அவ்வப்போது நினைவுறுத்துவது போல இறைவன் சினத்துக்கு இடம்கொடாதவர், அன்பினால் நிரம்பியவர், அன்பே உருவானவர். ஆகாபின் வாழ்க்கையும் செயல்பாடுகளும் அருவறுக்கத்தக்கதாக இருந்திருந்தாலும், பாவம் நிரம்பியதாக இருந்தாலும், அவரின் அடிமனதில் இருந்த நன்மையை மனதிற்கொண்டு இறைவன் அவரை தொடர்ந்து அன்பு செய்கிறார், மன்னிக்கிறார், திருத்துகிறார், நல்வழிபடுத்துகிறார். 

நமக்கு வழங்கப்படும் செய்தி தெளிவாய் ஒலிக்கிறது. இறைவனின் இரக்கமும் அன்பும் நம்மை தேடி வருகிறது. அவரது பிள்ளைகளாய் அவருக்கு உரியவர்களாய் வாழ இறைவன் நம்மை அழைத்த வண்ணமே உள்ளார்...  ஆனால் இது தானாக நடந்திடாது. நாம் அவருக்குரியவர்களாக, அவருக்கு தகுந்தவர்களாக, அவரது உருவை தாங்கியவர்களாக தொடர்ந்து நம்மையே வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு நமக்கு உள்ள இன்றியமையாத வழி: இறைமையின் நிறைவை நோக்கி செல்லுதல். இறைமையின் நிறைவு அன்பே! அந்த அன்பு இருந்தால் மட்டுமே நாம் பேருபெற்றவர்கள், இறைவனுக்கு உரியவர்கள், அவரது பிள்ளைகள், அவரது மக்கள். அன்பே கிறிஸ்தவ வாழ்வின் நிறைவு, இறைமையின் நிறைவு!

That Extra mile!

Monday, 11th week in Ordinary time

June 18, 2018 - 1 Kgs 21: 1-16, Mt 5: 38-42

Jesus presents us today the most impractical of all his teachings... showing the other cheek, giving more of what you are deprived of, and walking that extra mile with the one who tries to take advantage of me. This was in fact the teaching, they say, that inspired the "satyagraha" movement of Mahatma Gandhi.

The first reading presents us with the exploitative element that is always present giving us the opportunity to practice our virtues and attain our salvation. At times the evil around us threatens to take the better of us, but the Word today reminds us of a fundamental attitude we are called to: "do not be overcome by evil, but overcome evil with good" (Rom 12:21).

Jesus did not only say this, he lived it to show by example. When God decided to show the world how much God loved God's children. God decided to send God's only Son...and the Son went an extra mile and not just put up with the atrocities of human kind but went on to give his life for the same humanity that rejected him and brought salvation!

That we can identify ourselves as disciples of Christ, we are expected to be spiritually prepared to allow ourselves be taken for granted without letting the goodness within us go down the drain; we are called to be who we are regardless of what others are! It is of course difficult and demanding...but that alone can make a difference in the world - that extra mile.

ஜூன் 18: மறுக்கன்னம் - பொருளென்ன?

பொறுத்துக்கொள்ளுதல், மன்னித்தல், பதிலுக்கு நன்மை செய்தல் 

1 அரசர் 21: 1-16, மத் 5: 38-42

தனது படிப்பினைகளிலேயே மிகவும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதது எனக்கருதப்படும் படிப்பினையை இன்று கிறிஸ்து நமக்கு தருகிறார். உண்மையிலேயே நாம் கிறிஸ்துவுக்கு உகந்தவர்களா இல்லையா என்று தரம் பிரித்து காட்டுவதே இந்த படிப்பினை தான். ஒருவர் உங்களை கன்னத்தில் அறைந்தால் மறுகன்னத்தை காட்டுங்கள் என்று கூறுகிறார் கிறிஸ்து. காந்தியடிகளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான கிறிஸ்துவின் போதனைகளில் ஒன்று இது... இதிலிருந்தே அவரது சத்தியாகிரக போராட்டம் உதித்தது எனின் அது மிகையாகாது. 

முதல் வாசகத்திலே என்றும் இன்றும் நம்மை சூழ்ந்து இருக்கும் தீமையின் ஒரு எடுத்துக்காட்டு நமக்கு தரப்படுகிறது - நில அபகரிப்பு... ஆற்றலும் பணபலமும் உள்ளோர் இன்று வரை எளியோர் மீது தொடுக்கும் தாக்குதல் இது. அதை பற்றி நாம் பேசவேண்டாம்... ஆனால் ஒரு தீமை நமக்கு எதிராய் இழைக்கப்படும் போது நமது நிலை என்னவாக இருக்கிறது என்பதை குறித்து சிந்திக்க நம்மை அழைக்கிறது இன்றைய வார்த்தை. 

கிறிஸ்துவின் மனநிலை கொண்டோர் செய்வது என்ன: மூன்று நிலைகள்... முதல் நிலையில், தங்களுக்கு எதிராய் இழைக்கப்பட்டது அநீதியே என்று உணர்ந்து அதை அநீதி என்று எடுத்துரைத்து பொறுத்துக்கொள்ளும் பண்பு; இரண்டாவது, பொறுத்துக்கொள்வதோடு நின்றுவிடாமல், அநீதி இழைத்தவர்களை மன்னிக்க முன் வந்து அவர்களுக்கு எதிராய் எதையும் செய்யாது விடுவது; மூன்றாம் நிலை, பொறுத்து கொண்டு, அவர்களுக்கு எதிராய் ஏதும் செய்யாதிருப்பதோடு விடாமல், அவர்களுக்கு நம்மால் முடிந்த நன்மையை செய்தல்... "அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல்".

இது சாத்தியமா என்று கேட்போம் என்பதை உணர்ந்தே கிறிஸ்து இதை வாழ்ந்தும் காட்டினார்... தன் பிள்ளைகள் மீது தனக்குள்ள அன்பை வெளிப்படுத்த எண்ணிய போது இறைவன் தன்  ஒரே பேறான மகனையே அனுப்ப தயாரானார்... மகனோ தனக்கு தீங்கிழைத்தோரை பொறுத்துக்கொண்டதோடு மட்டுமல்லாமல் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாத மனிதருக்காக தன் அன்பின் அடையாளமாய் உயிரையும் கொடுக்க முன்வந்தார், அவர்களை மீட்டார். 

அந்த கிறிஸ்துவின் உண்மை சீடர்களாய் நாம் இருக்க வேண்டுமென்றால், இழைக்கப்பட்ட தீங்கை பொறுத்துக்கொள்ளவும், தீங்கிழைத்தோரை மன்னிக்கவும், அவர்கள் நலனுக்காக நம்மாலான நன்மை புரியவும் நாம் தயாராகவேண்டும். ஏனெனில் கிறிஸ்துவின் அடிப்படை படிப்பினையே  பவுலடிகளார் கூறுவதை போல், தீமையால் வெல்லப்படாமல் நன்மையால் தீமையை நாம் வெல்லுதல் ஆகும் - இதுவே மறுகன்னம்!

THE FAITH-GROWTH MANUAL

11th Sunday in Ordinary Time: 17th June, 2018

Eze 17: 22-24; 2 Cor 5: 6-10; Mk 4: 26-34

The Word today invites us to reflect on a theme that is central to our Christian Living: Faith! Infact, the readings together present to us a Faith-Growth Manual.

The Faith-Growth Manual invites us to change our style of thinking, knowing and living, all based on the faith that we have. Faith is not merely a set of beliefs that we hold on to, but it is fundamentally a way of life, the way I live my life in relation to the One who has called me. 

Let us begin with this: 

How do we understand faith? Try a definition in your hearts for faith... 

A theologically sound definition should come somewhere close to this: Faith is my personal response to a Self-revealing God. God continues to reveal Godself to me in various ways, and this revelation comes to me continuously, eliciting from me a spontaneous and conscious response and that precisely is Faith. When I experience God as the almighty creator out there, I spontaneously am filled with an awe and I am inspired to surrender as a response. When I experience the presence of God in a moment of trial personally and feel delivered from it, I am moved to proclaim God as my Saviour. At times when I am directed in ways so marvelous, I thankfully acknowledge a God who dwells with me and moreover, within me! This is faith. Beliefs are merely expressions of this faith. Formulations like the Creed and the Act of Faith are just ways in which the experience from a tradition is consolidated.

Faith, therefore, is a personal relationship with the One who is the cause of my very being. And this relationship has to grow; it has to gradually mature! 

First step is to understand that we WALK BY FAITH and not by sight. That is, we are convinced that something is right to do or not right to do, directed by our relationship with God. It is to say that we have God as our guiding principle, our compass, our route map, our GPS to say in today's terminology! What is right at a moment to do can easily be defined: what God wants of me at that juncture. 

Look at what is happening today - while the whole world seems to be sliding into what they acclaim to be scientific mentality, manipulating life and ruining lives, the Church stands tall and stays put upholding LIFE... that is walking by faith, not going by what we apparently see and being swayed by what is presented to the eyes! There is a deeper meaning to life, we will know it only when we walk by faith.

Second step is to judge a situation from God's perspective, that is what it means to KNOW BY FAITH. To know what is valuable and what is not; what is desirable and what is not; what is wholesome and what is not; it has to be decided from God's perspective. What my relationship with God permits to be good, is good for me. What my relationship with God deems improper, would remain far from my life. 

Conscience is one of the most affected facet of humanity today. It is either blunt or ill-formed due to the kind of knowledge that is authorised by the society today. Can we abide by it, if we are truly sons and daughters of God? The ethical choices and my value system has to be determined by the relationship I have with my God. Which tree is big or high and which tree is small or low, depends on how God wants to have it!

Thirdly, when I begin to walk by faith and know by faith, I actually begin to LIVE BY FAITH! We shall receive a recompense according to what we do: good or evil, reminds the second reading. What we do, will be determined by what we are. When we live by faith, our choices will show it. We need not pay any undue attention to gaining the mercy of God, or contriving to win God's favour. 

Many of us fail to live - with our memories of the past conditioning us too much in the present  or with our expectations of the future that makes us more and more dependent on the returns or with our obsession to be acceptable in the eyes of everyone around us, we fail to truly live! All that we need to do is live, live by faith, live with our relationship with God at the centre of our lives. That will automatically take care of every other aspect of our life.

A simple but demanding programme presented to us by the manual today: Walk by faith, Know by faith and Live by faith!

Speaking in Action!

Saturday, 10th week in Ordinary time

June 16, 2018 - I Kgs 19: 19-21; Mt 5: 33-37

Do not swear at all; just act! Do not just promise; be righteous and noble! Do not just speak; but live! If at all you wish to speak, let it be your actions that speak, let your lives speak before your words, your promises and your propaganda.

Elisha speaks in action, just like Elijah did while he figuratively communicated that he passes on the mandate given to him, to Elisha. Elisha responds in concrete by burning the plow and slaughtering the bulls... that was a response in action, commitment made visible, readiness made absolute. 

The episode reminds us of the famous phrase, "burning the boats". It is attached to a famous experience of the Spanish conquest of Mexico in 1519 when the Spanish Commander Hernan Cortes commanded his soldiers to literally burn the boats that the soldiers would have to either win the war or die in defeat! Another famous expression in history from 49 BC: 'Crossing the Rubicon' - Rubicon was the river that Julius Caesar, who was a mere commander of a regiment, crossed over rising to power as the Roman Emperor to rewrite history forever!

Each of us is invited specifically at a moment in history to live a call that is specific to each of us. Realising this call and responding to it with a sense of absolute commitment at a specific time in our life, is the message that the readings present to us: not to reflect and come up with some sound and sweet interpretation; but to look for a way of living our faith concretely on a daily basis.

Let our actions speak louder than our words; let our commitment to truth and justice and all the pertains to God be truly alive and concrete, not mere words and descriptions! Let our yes be an YES!

ஜூன் 16: உங்கள் வாழ்வு பேசட்டும்

வார்த்தை வாழ்வாகும் போது வார்த்தையே வாழ்வாகிறார் 

I அரசர் 19: 19-21; மத் 5: 33-37

ஆணையிடவே வேண்டாம்; ஆம் என்றால் ஆம் என்றும், இல்லையென்றால் இல்லையென்றும் மட்டும் சொல்லுங்கள். இதற்கு மேல் வருவதெல்லாம் தீயோனிடமிருந்தே வருகிறது என்று உணர்ந்துகொள்ளுங்கள். பாதி உண்மைகள், அரைகுறை உண்மைகள், பாதிப் பொய்கள், அளக்கப்பட்ட வார்த்தைகள், சோடிக்கப்பட்ட உண்மைகள்... என்று எத்தனை வகையான தீமைகள் நமது சொற்களில் அடங்கியுள்ளன. உங்கள் சொற்கள் உங்கள் வாழ்க்கையாக வேண்டும் என்று அழைக்கிறார் இறைவன். 

எலிசேயு இன்றைய வாசகத்தில் தனது சொற்களால் பேசாமல் தனது செயலால் பேசுகிறார். தந்து துண்டை அவர் மீது எலியாசு போட்டபோது ஆண்டவருடைய அழைப்பு அவருக்கு தரப்பட்டது. அந்த அழைப்பிற்கு ஆம் என்பதோ இல்லை என்பதோ எலிசேயுவிடமே இருந்தது - நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எலியாஸிடம் கேட்கும் போது அவர் தெளிவாக என்னை ஏன் கேட்கிறாய் என்று கூறிவிட்டு நகர்கிறார். அழைத்தது இறைவன் அல்லவா. நமது வாழ்விலும் சூழல்கள் பல வரலாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நாம் பலரிடம் கேட்போம் - மறந்துவிட வேண்டாம்... நம்மை அழைப்பது இறைவன். அவருக்கே நாம் பதிலிறுக்க வேண்டும். 

நமது பதில் வெறும் வார்த்தையாக இல்லாமல் வாழ்வாக இருக்க வேண்டும் என்று அழைக்கிறார் கிறிஸ்து. எலிசேயு அதையே செய்கிறார்... தன் அழைப்பிற்கு தனது செயலால் பதிலிறுக்கிறார். தன்னிடமிருந்த இரண்டு காளைகளை வெட்டி பலியிட்டு தன் ஏரினையே விறகாக்கி சமைத்து தன்னை சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு விருந்தளித்து அனைத்தையும் துறந்து இறைவனை பின்செல்கிறார். இது வரலாற்றின் ஒரு அறிய நிகழ்வை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. 1519ல் மெக்சிகோ மீது ஸ்பெயின் படையெடுத்தபோது எர்னான் கோர்தேஸ் என்ற ஸ்பெயினின் படை தலைவன் தன வீரர்கள் தாங்கள் வந்த கப்பல்களை எரிக்க கட்டளையிட்டான். செய் அல்லது செத்து மடி என்ற சொல்லாடல் அங்கு பிறந்தது.

இறைவனுக்கு நாம் கூறும் "ஆம்" முழுமையான ஆமாக இருக்க வேண்டும். இறைவனுக்காக, அவரது அரசிற்காக, அவரது சித்தத்திற்காக வாழ நாம் முன் வரவேண்டும். நம் வாழ்வின் பொருள் என்னவென்று நம் வாழ்வே பேசவேண்டும். நமது வார்த்தைகள் வாழ்வாகும் போது வாழ்வான வார்த்தை நம்மோடு வந்து வாழ்வார் என்பதில் எந்த வியப்பும் இல்லை!

Silence: the voice of a sound soul

Friday, 10th week in Ordinary Time

1 Kgs 19: 9a,11-16; Mt 5: 27-32

The Lord speaks not so much in a loud thunder or in a raging fire, but in the silent whisper in the depth of one's heart, where one knows for oneself whether he or she is right or wrong, virtuous or not, authentic or not! That is the moment of truth when one encounters the Lord in the sound of sheer silence. 

Making noise is the way of the world today! Even if you have no stuff, make noise to an extent that people believe, or at the least, are forced to accept what you have to say. Just look at the political scene today: those who make more noise and go around threatening others have a lot to hide and safeguard themselves from. Or look at the media today: making more noise makes one more powerful, or at least that is what they imagine!

The Word is bringing this tendency of the world to question: where is the truth, in shouting at the top of your voice or going to the depth of things? Who is right: one who proclaims himself or herself as true and goes about recklessly proving and defending oneself or in remaining calm and allowing your integrity to speak for itself?

I can proclaim something and live something totally different, I might preach something and believe in something totally opposite, I might profess something but internally be absolutely without any conviction...my heart is my judge, my soul is my mirror, my Lord is the only one who scrutinises me in Silence, in Silence which is the voice of a sound soul!

ஜூன் 15: அமைதி - ஆன்மாவின் குரல்

அமைதியின் தெய்வம், அருகிருக்கும் தெய்வம் 

1 அரசர் 19: 9a,11-16; மத் 5: 27-32

அஞ்சவைக்கும் இடியை விட, அலற வைக்கும் நெருப்பை விட, ஆழ்மனதில் ஒலிக்கும் அமைதியில் அதிகம் உறைபவர் நம் ஆண்டவர். அமைதியில் என் ஆன்மாவின் குரல் ஒலிக்கிறது - நன்மை தீமை, சரி தவறு, புனிதம் பாவம், நேர்மை அநீதி - என்று அனைத்தையும் தொடர்ந்து எனக்குள் உணர்த்திக்கொண்டே இருப்பது இந்த ஆன்மாவின் குரலே! அதுவே உண்மையின் குரல், அதுவே அமைதியின் தெய்வத்தின் குரல், அதுவே அருகிருக்கும் தெய்வத்தின் குரல். 

கூச்சலிடுவதே இன்றைய உலகத்தின் கலாச்சாரமாகிவிட்டது - எங்கு நோக்கினும் கூச்சல். வெறும் பானைகள் அதிகம் ஓசையிடும் என்பதை போல, அதிகம் கூச்சலிட்டு தன்னிடம் உண்மை இல்லை என்னும் நிலையை மறைத்துவிட எத்தனிக்கின்றது இன்றைய உலகம். இன்றைய அரசியலை பாருங்கள்: உரக்க பேசுபவர்களே அதிகம், உண்மை பேசுபவர்கள் இல்லை. இன்றைய ஊடகங்களும் அதையே தான் முன்னிறுத்துகிறது - யார் உரக்க சொல்கிறார்கள், யார் முதலில் சொல்கிறார்கள் என்று தான் பார்க்கிறார்களே ஒழிய, யார் உண்மையை சொல்கிறார்கள் என்று யாரும் தேடுவதில்லை. 

இன்றைய இறைவார்த்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் போக்கு இதுவே! உண்மை எங்கிருக்கிறது - உச்சத்தில் ஒலிக்கும் உன் குரலிலா அல்லது உள்ளத்தின் உண்மையான ஆழத்திலா? யார் சரி - தன்னையே முன்னிறுத்திக்கொண்டு தான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை என்றும் தான் மட்டுமே நேர்மையாளன் என்றும் தம்பட்டம் அடிக்கும் பலரா அல்லது ஆழ சிந்தித்து உள்ளார்ந்து உணர்ந்து உண்மைக்காக உயிர்கொடுக்கவும் தயாராகும் ஒருசிலரா?

நான் ஆயிரம் பேசலாம் ஆனால் என் வாழ்வு எதை பேசுகிறது? மற்றவருக்கு உலகிற்கு சமூகத்திற்கு என பல போதனைகள் செய்யலாம் ஆனால் ஆழ்மனதில் நான் நம்பும் உண்மை எது? என் ஆழ்மனமே எனது நீதிபதி. என் ஆன்மாவே எனது உண்மையின் குரல். அந்த ஆழ்மனதின், ஆன்மாவின் அமைதியே இறைவனின் குரல்!